Desk Side Story: The 10th Anniversary Edition

Μάρτιος 27th, 2012 § 0 comments

Όταν ακόμα έψαχνα για μεταπτυχιακό, το Πρόγραμμα Global Computing and Multimedia από το Πανεπιστήμιο του Bristol με είχε τραβήξει για τα μαθήματα που προσέφερε. Ένα από τα μαθήματα που έλεγε στο πρόγραμμά του ήταν το Mulimedia Production Project. Το περιεχόμενό του ήταν η παραγωγή μίας ταινίας Computer Animation μικρού μήκους. Έκανα την αίτηση για το μεταπτυχιακό. Έγινα δεκτός και στις 26 Σεπτεμβρίου 2000 έφυγα για το Bristol.



Την πρώτη ημέρα των μαθημάτων, στο πλαίσιο της γνωριμίας με το μεταπτυχιακό, μας έδειξαν τα φιλμάκια που είχαν κάνει οι φοιτητές των προηγούμενων ετών. Δεν έβλεπα την ώρα να έρθει το θερινό εξάμηνο (οπότε και θα ασχολούμασταν με το συγκεκριμένο μάθημα). Στο χειμερινό εξάμηνο ήταν η προθέρμανση. Πριν προχωρήσουμε στην full παραγωγή, έπρεπε να μάθουμε να δημιουργούμε μοντέλα και να τα κινούμε σε τρισδιάστατο περιβάλλον. Δυστυχώς το μοντέλο που είχα δημιουργήσει στα πλαίσια άσκησης δε σώζεται. Σώζεται μόνο το μοντέλο που είχα να κινήσω. Μας είχαν δώσει ένα χαρακτήρα και έπρεπε να δημιουργήσουμε μία χορογραφία. Η πρώτη (αριστερά) δε μου άρεσε, και έκανα μία δεύτερη (αριστερά), την οποία παρέδωσα:

Οι μήνες κύλησαν και ήρθε το νέο εξάμηνο. Στην εργασία θα ήμασταν τρία άτομα. Τις ομάδες δεν τις καθορίζαμε εμείς, αλλά ο υπεύθυνος του μαθήματος. Είχα αγωνία για ττους συνεργάτες μου, αφού στο προηγούμενο εξάμηνο η συνεργασία σε μία άλλη ομαδική εργασία δεν ήταν η καλύτερη. Και τότε ήρθε η έκπληξη: Όλες οι ομάδες ήταν τριών ατόμων, και είχαν τη σύνθεση «ένας Έλληνας, ένας Κινέζος και ένας τρίτος». Η δική μου δεν είχε αυτή τη σύνθεση. Ήμασταν δύο Έλληνες και ένας Γάλλος. Και αντίστοιχα υπήρχε ομάδα με δύο Κινέζους/Ασιάτες και ένα Βρετανό.

Όταν ήμουν παιδί, τα αγαπημένα μου παραμύθια ήταν εκείνα όπου άψυχα αντικείμενα έπαιρναν ζωή όταν δεν τα βλέπαμε. Τέτοια παραμύθια είχε γράψει κυρίως ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, όπως π.χ. Ο Μολυβένιος Στρατιώτης, Η Μπάλα και η Σβούρα, Η Βοσκοπούλα και ο Καπνοδοχοκαθαριστής κλπ. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα για να σκεφτούμε την ιστορία η έμπνευση ήρθε από εκεί. Άλλωστε η επιτυχία των Toy Story ήταν πρόσφατη. Τελικά από τις ταινίες που παρουσιάστηκαν από τους φοιτητές, οι μισές είχαν τέτοια υπόθεση.

Η συνεργασία ήταν η ιδανική. Κάθε νέα ιδέα κάποιου από τους τρεις έδινε τροφή για νέες ιδέες από τους άλλους. Στο τέλος καταλήξαμε σε ένα σενάριο το οποίο όταν το δείξαμε στον καθηγητή του τμήματος Θεάτρου που επέβλεπε κι εκείνος τη διαδικασία ενθουσιάστηκε.

Στη συνέχεια σχεδιάσαμε τους χαρακτήρες. Εγώ σχεδίασα τον κακό (Jet Mont Blanc) καθώς και διάφορα αντικείμενα στο χώρο. Για το σχεδιασμό του Jet είχα βρει στο Google φωτογραφίες από μαύρους στυλούς Mont Blanc. Το χαρακτήρα προσπάθησα να τον δείξω με τα μάτια. Ανάμεσα στα αντικείμενα που είχα σχεδιάσει στον υπολογιστή ήταν και το σωληνάριο της κόλλας. Θυμάμαι είχα αγοράσει μία κόλλα και την έκοψα ώστε να σκανάρω την επιφάνειά της. Μετά τη δημιουργία των μοντέλων «προβάραμε» την ιστορία, για να έχουμε έναν οδηγό για το τι θα κάνουμε:

Την τελική σκηνή (τη μάχη των δύο στυλό) δεν την συμπεριλάβαμε στην πρόβα, γιατί ακόμα δεν είχαμε αποφασίσει πώς θα γίνει.

Όταν ήρθε η ώρα για την κίνηση, πάλι χωρίσαμε την ταινία στα τρία. το κομμάτι που ανέλαβα ήταν το μεσαίο, από τη στιγμή που άρχιζαν ο κόκκινος (Scarlet)  και ο μπλε (Jay) στυλός να πλησιάζουν ο ένας τον άλλο, μέχρι τη στιγμή που εκτοξεύεται ο Jay.  Κάθε φορά που ολοκλήρωνα ένα κομμάτι, το αναρτούσα ση σελίδα που είχα τότε ως φοιτητής για να το δουν οι φίλοι μου:

Αρχή της ιστορίας:

Συνάντηση Scarlet και Jay:

Το post-it φαίνεται γραμμένο, ώστε να μπορέσω να κινήσω τους χαρακτήρες. Στη συνέχεια το έκανα να αλλάζει με το χρόνο. Οποιαδήποτε ομοιότητα ανάμεσα στην «κλωτσιά» που δίνει ο Jet στον Jay και την ταινία The Matrix (δεν) είναι συμπτωματική. Σε κάποια σημεία στο παραπάνω κομμάτι παρενέβη και ο Παναγιώτης (ο έτερος Έλλην του project). Δυστυχώς η παρέμβαση του Παναγιώτη στην κίνηση δεν έχει σωθεί σε καλή ανάλυση.

Συνεργασία Jay και Mini:

Ευχαριστήθηκα πραγματικά την κίνηση του Mini. Μάλιστα άκουσα και άποψη ότι το ποντικάκι έχει τον χαρακτήρα μου. μπορεί…

Μετά την κίνηση ακολούθησε το rendering και το μοντάζ. Και μετά η μουσική. Όσον αφορά τη μουσική είχαμε ένα πρόβλημα. Ενώ για τα κομμάτια από την κλωτσιά του Jet στον Jay και μετά είχαμε μία ιδέα για το τι να βάλουμε, όσον αφορά στο πρώτο μέρος δεν μπορούσαμε να διαλέξουμε κάτι ταιριαστό. Η πρότασή μου για το Bolero του Zbigniew Preisner από την ταινία Trois Couleurs: Rouge απορρίφθηκε. Τελικά επιλέξαμε την εισαγωγή από το Another Day In Paradise του Phil Collins. Τη μουσική την πειράξαμε λίγο (την κάναμε λίγο πιο αργή) ώστε να ταιριάζει με τη δράση. Την κλωτσιά από την αρχή ξέραμε ότι τη ντύναμε μουσικά με λίγα δευτερόλεπτα από τη μουσική του Matrix (είπαμε, η ομοιότητα ήταν συμπτωματική). Επίσης Ξέραμε από την αρχή ότι τη μάχη ανάμεσα στον Jet και τον Jay θα συνοδεύονταν από τη μουσική Duel of the Fates από το (φρέσκο τότε) Star Wars Episode I: The Phantom Menace. Οπότε έμενε το κομμάτι που ο Jay συνέρχεται. Αποφασίσαμε ότι ταίριαζε το βασικό θέμα της ταινίας Superman, αφού το κομμάτι αυτό τελειώνει με τον Jay να εκτοξεύεται. Έτσι, η ταινία μας ήταν έτοιμη:

Όλη αυτή τη δουλειά καταφέραμε και την ολοκληρώσαμε μέρες πριν την παράδοση. Έτσι, είχαμε χρόνο να βοηθήσουμε άτομα που ήταν λίγο άτυχα με τους συνεργάτες τους. Στην παρουσίαση όλα πήγαν καλά. Η ταινία άρεσε πολύ. Πήραμε το δεύτερο καλύτερο βαθμό που δόθηκε (μαζί με μία άλλη ομάδα, με ένα εξίσου καλό φιλμάκι).

Τι αποκόμισα από όλο αυτό; Έχω την ικανοποίηση ότι δημιούργησα τη δική μου ιστορία κινουμένων σχεδίων. Και την ικανοποίηση από τα θετικά σχόλια που εισπράττω όταν την δείχνω σε γνωστούς και φίλους. Στα παιδιά μου αρέσει πολύ, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνουν ότι το δημιούργησε ο πατέρας τους.

Την ταινία την έστειλα και σε ένα CD-Rom στη Disney. Ποτέ δε θα μάθω αν κάποιος την είδε…




Tagged ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Desk Side Story: The 10th Anniversary Edition at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta