Μπήκε το καλοκαίρι!

Ιούνιος 25th, 2012 § 0 comments

Το Σαββατοκύριακο μετά από τη θερινή ισημερία είναι και επίσημα το πρώτο σαββατοκύριακο του καλοκαιριού. Και το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουνίου που καταφέραμε να πάμε στη Χαλκιδική. Τα παιδιά ανυπομονούσαν να πάνε στη θάλασσα. Την είχαμε ήδη πάρει καινούρια μαγιό (η κόρη μου με την Αυγούλα,  γιος μου με τον Κεραυνό Μακουήν), καινούρια μπρατσάκια (η κόρη μου με την Barbie, ο γιος μου με τον Μίκι), βατραχοπέδιλα, μάσκες και αναπνευστήρες. Την Παρασκευή το απόγευμα ξεκινήσαμε για Χαλκιδική. Τα παιδιά είχαν ήδη ετοιμαστεί για τη θάλασσα.

 

Την Παρασκευή το βράδυ δεν πήγαμε στη θάλασσα. Πήγαμε το Σάββατο το μεσημέρι. Μέχρι να πάμε, η κόρη μου για να περάσει η ώρα χρωμάτιζε ένα βιβλίο με χρωμοσελίδες. Χρωματίζοντας τη σελίδα, μου έδειξε ένα μαρκαδόρο στο χρώμα του δέρματος και μου λέει

Μπαμπά, αυτός ο μαρκαδόρος έχει χρώμα ανθρωπίσιο!

Στη θάλασσα πήγαμε στο αγαπημένο μας beach bar στο Ποσείδι. Επειδή το σπίτι είναι μέσα στα βουνά, το κινητό δεν πιάνει. Οπότε με το που φτάσαμε στη θάλασσα έπιασα το κινητό για να τσεκάρω email, FB, Twitter και τα σχετικά. Η κόρη μου με είδε με το κινητό, και μου είπε

Μπαμπά, μην είσαι κινητάς!

Τα παιδιά πήραν γρανίτες, ο γιος μου βατόμουρο (μπλε) και η κόρη μου φράουλα (κόκκινη). Μετά μου έδειχναν τις γλώσσες τους που είχαν πάρει το χρώμα της γρανίτας.

Στη θάλασσα μπαινόβγαιναν συνέχεια. Έμπαιναν με τα μπρατσάκια, έβγαιναν, φορούσαν τα βατραχοπέδιλα, έμπαιναν, έβγαιναν, έβγαζαν τα βατραχοπέδιλα, φορούσαν τις μάσκες, έμπαιναν και ούτω καθεξής. Εγώ πάλι, μπήκα σιγά σιγά με τη γνωστή μέθοδο μπαίνω μέχρι τη μέση, βγαίνω από τη θάλασσα, ξαναμπαίνω μέχρι τη μέση, κοντοστέκομαι, παίρνω μια ανάσα και βουτάω.

Η υπόλοιπη οικογένεια ήταν ήδη στο νερό αρκετή ώρα και είχαν πάει προς τα βαθιά. Με το που με είδαν που τους πλησίαζα τα παιδιά άρχισαν να φωνάζουν

Γαργαλίας! Έρχεται ο γαργαλίας!

Ο γαργαλίας είναι ένα πλάσμα (δηλαδή ο μπαμπάς) που βγαίνει στην επιφάνεια του νερού και γαργαλάει τα παιδιά μέσα στο νερό.

Αφού μείναμε αρκετή ώρα στο νερό, βγήκαμε και τα παιδιά και άρχισαν να παίζουν με την άμμο. Τόσα χρόνια εκπαίδευσης μάλλον έπιασαν τόπο, αφού έκαναν τους πύργους με σχετική επιτυχία. Η κόρη μου κάποια στιγμή βαρέθηκε, και έκανε ηλιοθεραπεία. Ο γιος μου συνέχισε ακάθεκτος.

Τελικά πέρασε η ώρα και επιστρέψαμε στο σπίτι. Το απόγευμα πέρασε ήσυχα. Ήρθαν και τα γειτονόπουλα και έπαιξαν μαζί τα παιδιά.

Την επόμενη ημέρα αποφασίσαμε να πάμε σε μία κοντινή στο σπίτι παραλία. Η θάλασσα ήταν λάδι. Τα παιδιά βούτηξαν αμέσως. εγώ είχα σκοπό να μπω με τη γνωστή μέθοδο, μέχρι που είδα την κόρη μου να κρατά ένα νεροπίστολο με «άγριες» διαθέσεις. Από την κρυάδα του νεροπίστολου προτίμησα την κρυάδα της βουτιάς και βούτηξα. έπαιξα με τα παιδιά το «Γαργαλία» και μετά αρχίσαμε το κολύμπι. Τα παιδιά βγήκαν έξω και φόρεσαν τα βατραχοπέδιλά τους (μαζί με τα μπρατσάκια). Με πολλή ενθάρρυνση και παλαμάκια έμαθαν να χτυπούν τα πόδια στο νερό και να πηγαίνουν γρήγορα.

Στην παραλία που πήγαμε υπάρχει στα βαθιά μια σημαδούρα. Κάπου στα μισά της διαδρομής υπάρχει μια ξέρα, που και τα παιδιά φτάνουν να πατήσουν. Αυτό έκανε το κολύμπι μέχρι τη σημαδούρα πιο εύκολο. Φτάσαμε με την κόρη μου στη σημαδούρα. Η κόρη μου ήθελε να πάρει και τη σημαδούρα μαζί της… Της εξήγησα ότι δεν γίνεται. Στην επιστροφή προς τη στεριά είχε κουραστεί, και την έβγαλα εγώ έξω. Της είπα να πάει από πίσω μου και να πιάσει τους ώμους μου, και εγώ κολύμπησα πρόσθιο. Στην ξέρα σταθήκαμε, και η κόρη μου στο μεταξύ είχε ξεκουραστεί. Βγήκαμε στα ρηχά  και η κόρη μου πήρε τη μάσκα για να εξερευνήσει το βυθό.

Όλη την ώρα που ήμασταν στην παραλία, η κόρη μου δε βγήκε έξω. Ο γιος μου αντίθετα άρχισε να παίζει με τα κουβαδάκια. Αυτή τη φορά ζήτησε και τη συνδρομή μου. φτιάξαμε μαζί έναν πύργο. Μετά φόρεσε κι εκείνος μάσκα και αναπνευστήρα και ξαναβούτηξε.

Όταν πέρασε η ώρα πήγαμε στο σπίτι για φαγητό. Είχα σχεδιάσει να φύγουμε για τη Θεσσαλονίκη αμέσως μετά το φαγητό ώστε να αποφύγουμε την κίνηση. Όποιος έχει κάνει την επιστροφή Χαλκιδική – Θεσσαλονίκη ξέρει για τι πράγμα μιλάω.

Με έπεισαν να φύγουμε αργά το βράδι, την ώρα του αγώνα Αγγία – Ιταλία. Το σκεπτικό ήταν ότι δε θα έχει κίνηση εκείνη την ώρα, αφού ο περισσότερος κόσμος θα έβλεπε το ματς. Πόσο λάθος κάναμε! Η επιστροφή κράτησε δυόμισι ώρες.

 

Το πρώτο σαββατοκύριακο του (δικού μας) καλοκαιριού είχε περάσει.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!

 

Tagged , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Μπήκε το καλοκαίρι! at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta