Summer of Superheroes

Αύγουστος 29th, 2012 § 0 comments

Το καλοκαίρι του 2012 ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον στην ιστορία των ταινιών με σουπερήρωες. Καμία άλλη χρονιά δε βγήκαν τρεις ταινίες από τις οποίες το κοινό να έχει τόσο υψηλές προσδοκίες. Το καλοκαίρι ξεκίνησε με τους Εκδικητές (έχω ήδη γράψει πώς μου φάνηκε) και συνεχίστηκε με τα Amazing Spider-Man και The Dark Knight Rises.

Spider-Man & Batman

Spider-Man & Batman

Την ταινία Spider-Man 3 την περίμενα με ανυπομονησία. Είχε όλες τις προϋποθέσεις για να είναι αν όχι καλύτερη, τουλάχιστον εξίσου καλή με το Spider-Man 2. Αγόρασα μπλουζάκι για να το φορέσω στο  σινεμά, έκλεισα εισιτήρια για την πρώτη ημέρα προβολής και κανόνισα με τους γονείς μου να κρατήσουν την (6 μηνών τότε) κόρη μου. όταν τέλειωσε η ταινία, ήθελα να κλάψω. Από απογοήτευση. Και από τα νεύρα μου. Για μια ακόμη φορά, ο κανόνας που λέει ότι όταν το δεύτερο μέρος είναι καλύτερο από το πρώτο τότε το τρίτο δε βλέπεται επιβεβαιώθηκε.

Όταν πήγα μερικές μέρες αργότερα στο Bristol Comic Expo 2007 (θα γράψω γι’ αυτό στο μέλλον) ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και ο Allan Heinberg (δημιουργός των Young Avengers και σεναριογράφος στα Sex and The City, The O.C. και Grey’s Anatomy). Μεταξύ άλλων είπε ότι καλό είναι όταν ολοκληρωθεί μία σειρά ταινιών καλό είναι να υπάρξει ένα κενό ώστε να καθαρίσει η γεύση από τον ουρανίσκο και να ξεκινήσει εκ νέου με φρέσκια συνταγή. Ως παράδειγμα ανέφερε τα 8 χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στο (φρικαλέο) Batman & Robin και το Batman Begins. Εγώ το εξέλαβα και ως υπονοούμενο για τη μελλοντική πορεία των ταινιών Spider-Man.

Η Sony όμως δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Πρέπει να γυρίζει οπωσδήποτε ταινίες με τον Spider-Man, αλλιώς τα κινηματογραφικά δικαιώματα του ήρωα θα επιστρέψουν στη Marvel (παρόμοιο είναι το καθεστώς με τα κινηματογραφικά δικαιώματα των X-Men, Fantastic Four και Daredevil). Έπρεπε λοιπόν να ετοιμάσουν μία νέα ταινία και σύντομα. Αφού δεν τα βρήκαν με την ομάδα των προηγούμενων ταινιών, αποφάσισαν τα επανεκκινήσουν την ιστορία με νέο καστ και σκηνοθέτη. Το εγχείρημα πέτυχε. Η ταινία είναι μία από τις καλύτερες ταινίες κόμικ.

Από άποψη χαρακτήρων, αποφάσισαν να κρατήσουν μόνο όσους ήταν απαραίτητοι για την ιστορία και να εισάγουν (ή να χρησιμοποιήσουν περισσότερο) χαρακτήρες που δεν είχαν ισχυρή παρουσία στην προηγούμενη σειρά. Έτσι, ο J. Jonah Jameson δεν έχει παρουσία, ενώ η οικογένεια Osborne απλά αναφέρεται. Επίσης προτίμησαν να κρατήσουν την ιστορία στο σχολικό περιβάλλον και τους χαρακτήρες στην εφηβεία. Τέλος, έκριναν ότι η Mary Jane εξάντλησε προς το παρόν τη χρησιμότητά της. Δε γνωρίζω αν θα τη δούμε σε επόμενη ταινία (όπως και τους υπόλοιπους χαρακτήρες).

Το The Amazing Spider-Man σίγουρα δε φτάνει το μεγαλείο του Spider-Man 2 αλλά είναι σίγουρα καλύτερη από το τρίτο μέρος (όχι ότι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο). Ο σκηνοθέτης κλείνει το μάτι στους φαν του ήρωα. O Πήτερ Πάρκερ είναι ένας νέος της εποχής μας. Η Γκουέν, σε πλήρη συμφωνία με το κόμικ, είναι ο συνδυασμός έξυπνης και όμορφης κοπέλας. Ακόμη και το ντύσιμό της είναι πιστό στο κόμικ. Πήραν το ντύσιμο που έκανε η ηρωίδα στις δεκαετίες του 60 και 70 και το προσάρμοσαν με τρόπο που ο φαν του κόμικ μένει με το στόμα ανοιχτό. Ο δε κακός δεν είναι μονοδιάστατος. Όπως και στο κόμικ, όταν έρθει η ώρα θα φερθεί έντιμα. Στο τέλος η ταινία δίνει πολλές υποσχέσεις για τη συνέχεια.

Πριν από λίγες ημέρες βγήκε επί τέλους στη Ελλάδα και το The Dark Knight Rises. Γενικά με τις ταινίες του Μπάτμαν του Κρίστοφερ Νόλαν έχω ένα θέμα. Μου φαίνονται υπερβολικά σοβαροφανείς, ειδικά η πρώτη ταινία. Ο «Σκοτεινός Ιππότης» είναι από τις καλύτερες ταινίες κόμικ, αλλά και πάλι θα μπορούσε να είναι λιγότερο βαριά. Για την τρίτη δεν ήμουν σίγουρος τι θα έβλεπα. Ακριβώς επειδή πρόκειται για την τρίτη ταινία της σειράς κράτησα μικρό καλάθι από την αρχή. Ίσως οι χαμηλές προσδοκίες να ήταν και ο λόγος που η ταινία τελικά μου άρεσε. Όχι ότι δεν ήταν καλή η ταινία, το αντίθετο. Αλλά έχει πολλά θέματα.

Καταρχάς: Άει στο Διάολο Christopher Nolan! Τι ψέμματα ήταν αυτά που μας πέταξες κατάμουτρα; δηλαδή θα χανόταν ο κόσμος αν οι φαν ξέραμε την εξέλιξη; Τόσα βιβλία έχουν γίνει ταινίες, και αναπόφευκτα όσοι είχαν διαβάσει το βιβλίο ήξεραν και το τέλος. Όταν λοιπόν ένας φαν υποψιάζεται κάτι προσπαθείς να τον αποπροσανατολίσεις. Δεν του λες ψέμματα. Δηλαδή τώρα που οι φήμες επιβεβαιώθηκαν τι έχεις να πεις; Bazinga!

Αυτά. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας είναι η Αν Χάθαγουεϊ στο ρόλο της Σελίνα. Στις σκηνές που εμφανίζεται κλέβει την παράσταση. Κατά τα άλλα το άλλο μου πρόβλημα είναι ότι το σενάριο είχε πολλά κενά. Όταν στην πρώτη ταινία ο σκηνοθέτης σε ζαλίζει με το πόσο αληθοφανή είναι όλα, τότε έχεις περισσότερες απαιτήσεις σε θέματα αληθοφάνειας. Και είχε πολλά σημεία η ταινία στα οποία λες «τώρα αυτό πώς έγινε;». Επίσης η ταινία μου φάνηκε σε κάποια σημεία λίγο φλύαρη. Αισθανόμουν ότι η ταινία δεν ήταν Batman, αλλά Batman Family. Έμοιαζε περισσότερο η ταινία να είναι η ιστορία του Μπλέικ (του νεαρού αστυνομικού που τον υποδύεται ο Joseph Gordon-Levitt) και όχι του Μπρους Γουέιν. Ευτυχώς το πολυπληθές καστ καλύπτει το κενό της απουσίας του Μπάτμαν.

Δε θέλω να φανεί ότι η ταινία δε μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. Απλά ο Κριστοφεν Νόλαν ανέβασε μόνος του τον πήχη πολύ ψηλα μετά τον «Σκοτεινό Ιππότη» και δεν κατάφερε να κάνει το άλμα με την τρίτη ταινία. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει συνέχεια. Αν υπάρξει, σίγουρα δε θα αναμιχθούν ούτε ο Νόλαν ούτε ο Μπέιλ. Αλλά μία ταινία συνέχεια της ιστορίας όπως την υπονοεί το τέλος της ταινίας θα είχε πολύ ενδιαφέρον.

Tagged , , , , , , , , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Summer of Superheroes at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta