Superthon: Άνθρωποι από Ατσάλι

Ιούλιος 3rd, 2013 § 0 comments

“Always hang on to Smallville”

Είδα επιτέλους (δύο χρόνια μετά από την προβολή του) το τελευταίο επεισόδιο του Smallville (ή αλλιώς “Σουπερμαν, τα χρόνια της νιότης”). Ένα απλό “μου άρεσε” δεν αρκεί για να περιγράψει το πώς ένιωσα παρακολουθώντας το. Με ενθουσίασε. Και μου θύμισε τι είναι αυτό που κάνει τον Superman τόσο αγαπητό. Και μου άνοιξε την όρεξη για περισσότερο Superman. Έτσι, και ενώ η νέα ταινία Man of Steel είχε ήδη αρχίσει να προβάλλεται, αποφάσισα να κάνω μία αναδρομή στις προηγούμενες μεταφορές του ήρωα στη μεγάλη αλλά και στη μικρή οθόνη. Αρχικά σχεδίαζα να δω τις ταινίες Superman I & II και Superman Returns καθώς και τους πιλότους των σειρών “Λόις και Κλαρκ” και Smallville. Τελικά είδα όλα αυτά και πολλά ακόμη σε έναν Σούπερ-Μαραθώνιο (Σουπερθώνιο;) που κράτησε πολλές μέρες.MenOfSteel

Superman and the Mole Men (1951): Ο πρώτος Superman ήταν ο Kirk Alyn, ο οποίος τον υποδύθηκε στα κινηματογραφικά σήριαλ της δεκαετίας του 40. Δεύτερος ήταν ο George Reeves, ο οποίος τον υποδύθηκε στο στην τηλεόραση στην δεκαετία του 50. Πριν όμως από την σειρά είχε γυριστέι μία ταινία διάρκειας 58 λεπτών που προβλήθηκε στους κινηματογράφους και αποτέλεσε τον πιλότο της σειράς. Αργότερα προβλήθηκε στην τηλεόραση, σε δύο επεισόδια. Με την ταινία αυτή ξεκίνησα τον σουπερθώνιο. Πρόκειται για ένα B Movie. Το σενάριο είναι πολύ αφελές και γεμάτο κενά και λογικά άλματα. Ο Superman παίζει σχεδόν guest ρόλο στην ταινία και τον δείχνει ελάχιστα να πετάει. Δείχνουν κυρίως την απογείωση και την προσγείωση. Τα εφέ είναι φτωχά. Το θέμα της ταινίας είναι ότι “οι άνθρωποι φοβούνται ό,τι δεν κατανοούν”, κάτι που προκαλεί έκπληξη δεδομένου ότι γυρίστηκε ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο φόρτε του. Ο Reeves είναι πολύ γυμνασμένος και σωματικά δεν πείθει ως Κλαρκ Κεντ. Καταφέρνει να πείσει όμως χάρη στο παίξιμό του. Η Λόις έχει κάτι από Κάθριν Χέπμπορν. Είναι δυναμική και συνάμα θηλυκή.

Superman (1978): Ίσως η σημαντικότερη ταινία με σουπερήρωες όλων των εποχών. Πλέον είναι κλασσική. Ο Christopher Reeve είναι ο απόλυτος Superman. Μπορεί να μεταμορφώνεται από Κεντ σε Superman μπροστά στα μάτια μας μόνο με το παίξιμο. Κανένας άλλος από όσους έχουν υποδυθεί τον χαρακτήρα δεν το έχει πετύχει. Η Margot Kidder δεν μου αρέσει καθόλου. Είναι όμως τέτοια η χημεία της με τον Reeve, που πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη ηθοποιό στο ρόλο. Η σκηνή που πετούν ο Superman με τη Lois είναι μία από τις πιο ρομαντικές σκηνές όλων των εποχών. Βέβαια δεν είναι μόνοι τους. Όλο το καστ δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Να σημειωθεί ότι στην σκηνή όπου οι συμμαθητές του Κλαρκ είναι στο αυτοκίνητο ακούγεται το τραγούδι Rock Around The clock, το οποίο πρωτοακούστηκε στην ταινία “Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος” όπου πρωταγωνιστούσε ο Glenn Ford (Jonathan Kent).
Από την ταινία βέβαια δεν λείπουν τα κενά στο σενάριο και τα λογικά άλματα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Superman αποκαλύπτει την αδυναμία του στον μόλυβδο. Και όσες φορές και να δω την ταινία δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο Luthor (έξοχος ο Gene Hackman) συμπεραίνει ότι ο Superman θα είναι τρωτός στον Κρυπτονίτη.
Όλα αυτά όμως δεν έχουν σημασία. Όσες φορές και να τη δω η ταινία δεν χάνει την αξία της. Και παρόλο που έχω δει την ταινία τόσες φορές και ξέρω τι θα ακολουθήσει, κάθε φορά στη σκηνή που ο Superman κρατά την άψυχη Lois μπορώ να νιώσω την απόγνωσή του.

Superman II (1980): Όταν ήμουν μικρός η ταινία αυτή μου άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Δεν έχω πλέον την ίδια άποψη. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά το σενάριο έχει πολλά θέματα. Στην αρχή της ταινίας το μοντάζ (όπου αφαιρούν λόγω οικονομικών διαφορών όλα τα πλάνα με τον Brando) είναι πολύ αδέξιο. Υπάρχουν δύο εκδοχές της ταινίας. Όταν γυρίζονταν η ταινία ο αρχικός σκηνοθέτης (ο Richard Donner) απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Richard Lester. Το 2006 κυκλοφόρησε μετά από απαιτήσεις των οπαδών του Superman και η εκδοχή που ήθελε να γυρίσει ο Donner. Ό,τι έγραψα για τους Reeve και Kidder ισχύει και για αυτήν ταινία. Ο Lex Luthor του Gene Hackman υποβιβάζεται σε comic relief. Η τριάδα Zod – Ursa – Non είναι οι κακοποιοί της ταινίας, οι οποίοι είναι πραγματικά απειλητικοί. Στην ταινία αυτή οι Κρυπτονιανοί φαίνονται να έχουν δυνάμεις που δεν έχουμε δει αλλού (τηλεκίνηση, πυροκίνηση, φιλιά που προκαλούν αμνησία). Το τέλος είναι αμφιλεγόμενο, και διαβάζω συγκρίσεις με το τέλος του Man of Steel. Θα επανέλθω στο θέμα όταν δω την ταινία.

Lois & Clark: The New Adventures of Superman (1993-1997): Μου φαίνεται απίστευτο ότι η σειρά αυτή είναι είκοσι χρονών. Ξεκίνησε το 1993 και κράτησε τέσσερα χρόνια. Οι δύο πρώτοι κύκλοι ήταν πολύ καλοί. Εκτός από τον πιλότο, είδα έξη ακόμη επεισόδια (τρία από τον πρώτο και τρία από τον δεύτερο κύκλο). Στον τρίτο κύκλο ξεκίνησε η παρακμή. Το κριτήριο με οποίο επέλεξαν τον Dean Cain για τον ρόλο του Clark/Superman ήταν απλό: Ήθελαν έναν ηθοποιό που να μπορεί να υποστηρίξει τη στολή και δεν θα δείχνει σαν καρναβάλι. Ο Clark είναι απλά ο Superman με πολιτικά. Η σειρά ακολουθούσε την (τότε) νέα οπτική του ήρωα, όπως τον είχε φανταστεί ο John Byrne. Η σχέση του Clark Kent με την Lois Lane θυμίζει ρομαντική κομεντί. Η Lois φλερτάρει το Clark όσο (αν όχι περισσότερο από) τον Superman. Η Teri Ηatcher, αν και όμορφη δεν μου άρεσε πολύ στον ρόλο της Lois. Δείχνει πολύ λυσσάρα, κ΄ται που δεν ταιριάζει στο προφίλ της δυναμικής ρεπόρτερ. Μία άλλη αλλαγή από τις ταινίες είναι ότι οι θετοί γονείς (Jonathan και Martha Kent) είναι ζωντανοί και παρόντες σε κάθε επιλογή του ήρωα. Ο Lex Luthor δεν είναι πλέον ο τρελός επιστήμονας, αλλά ο δισεκατομμυριούχος με σχέδια που θα ζήλευαν οι κακοί του James Bond. Στον πρώτο κύκλο της σειράς είναι ο βασικός εχθρός. Από τον δεύτερο κύκλο και μετά κάθε εβδομάδα είναι και ένας διαφορετικός κακοποιός, με τον Luthor να εμφανίζεται σποραδικά. Τα επεισόδια έχουν μία αυτοτέλεια, και γενικά δεν υπάρχει μία μυθολογία που να συνεχίζεται κάθε εβδομάδα. Αν και η σειρά δείχνει τα χρόνια της, δεν παύει να είναι μία πολύ διασκεδαστική σειρά και πραγματικά το να ξαναδώ κάποια επεισόδια από τους δύο πρώτους κύκλους ήταν απόλαυση.

Smallville (2001-2011): Κλείνοντας δέκα χρόνια προβολής, η σειρά κατάφερε να γίνει η πιο επιτυχημένη εκδοχή του ήρωα. Η σειρά παρουσίαζε την πορεία του Clark Kent μέχρι να γίνει ο ήρωας που όλοι ξέρουμε. Την στολή δεν τη φοράει παρά στα τελευταία λεπτά της σειράς. O Tom Welling είναι ο πρώτος ηθοποιός που επιλέχθηκε ως Clark Kent και όχι ως Superman. Ουσιαστικά δεν τον δείχνουν καθόλου με τη στολή. Ακόμη και όταν τη φοράει, μας δείχνει τον ήρωα είτε πολύ κοντινό είτε πολύ μακρινό πλάνο. Τα πρώτα χρόνια η σειρά θύμιζε κλασσική νεανική σειρά. Μπορούσα να αντιστοιχήσω τους χαρακτήρες της σειράς με χαρακτήρες του (αξέχαστου) Beverly Hills 90210. Τα επεισόδια ήταν αυτοτελή και κάθε εβδομάδα ο Clark είχε να αντιμετωπίσει ένα διαφορετικό κακό. Μαζί με το σκάφος που τον έφερε στο Smallville είχαν πέσει και μετεωρίτες με Κρυπτονίτη, ο οποίος είχε προκαλέσει μεταλλάξεις σε πολύ κόσμο. Παράλληλα, είχε να αντιμετωπίσει και τις προκλήσεις ενός νέου της ηλικίας του. Στους μετέπειτα κύκλους μαζί με τον χαρακτήρα ενηλικιώθηκε και η σειρά. Ο κάθε κύκλος αφηγούνταν ένα κεφάλαιο στην ιστορία της πορείας του Clark Kent στο να γίνει ο Superman. Επίσης είδαμε μία μελαχρινή Lana Lang (η Kristin Kreuk στον ρόλο του πρώτου μεγάλου έρωτα του Clark) και έναν μαύρο Pete Ross. Οι (θετοί) γονείς δεν είναι ηλικιωμένοι, αλλά νέοι. Ο Lex Luthor δεν είναι πολύ μεγαλύτερος από τον Clark, και ξεκινούν ως φίλοι. Πρόκειται για έναν τραγικό χαρακτήρα, και ουσιαστικά το πρώτο θύμα του πατέρα Lionel Luthor. Στον τέταρτο κύκλο εμφανίστηκε και η Lois Lane. Αρχικά ήταν να εμφανιστεί σε τέσσερα επεισόδια. Τα τέσσερα έγιναν δεκατρία, και τελικά έγινε μόνιμη στο καστ και πρωταγωνίστρια. Η Erica Durance έγινε η καλύτερη Lois που είδαμε ως τώρα. Όμορφη και έξυπνη, δυναμική και εύθραυστη, είναι ό,τι θέλαμε τόσα χρόνια να δούμε. Η σειρά είχε γενική αποδοχή. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που κατά καιρούς συμμετείχαν στη σειρά περιλαμβάνονται και ο Cristopher Reeve, η Margot Kidder και οι περισσότεροι ηθοποιοί που είχαν παίξει σε προηγούμενες εκδοχές του Superman. Πέρα από τον πιλότο, επέλεξα να παρακολουθήσω τα δύο επεισόδια που εμφανίστηκε ο Reeve, καθώς και το τελευταίο επεισόδιο το τέταρτου κύκλου, τα οποία μας έδωσαν και τη σύνδεση της σειράς με τις κλασσικές ταινίες.

Superman Returns (2006): Ο τίτλος της ταινίας τα λέει όλα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από την τελευταία (και άκρως αποτυχημένη) τρίτη συνέχεια του Superman ο ήρωας επιστρέφει. Και για εμάς τους θεατές, αλλά και για τους κάτοικους της κινηματογραφικής Μητρόπολης. Από το Superman II έχουν περάσει πέντε χρόνια για τους χαρακτήρες. Όλα αυτά τα χρόνια ο Superman έλειπε από τη Γη. Είχε πάει να διαπιστώσει αν όντως ο πλανήτης του είχε καταστραφεί. Πίσω στη Γη, όλοι οι χαρακτήρες (καλοί και κακοί) προχώρησαν με τις ζωές τους. Ο Lex Luthor, πλέον εκατομμυριούχος, έχει ακόμη ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που θα τον κάνει πλούσιο γεωκτήμονα. Η Lois έχει έναν καινούριο άνδρα στη ζωή της και ένα παιδί. Η ταινία είναι ταυτόχρονα reboot, remake (της πρώτης ταινίας) και sequel (της δεύτερης). Η τρίτη και η τέταρτη ταινία για τους ήρωες (και εμάς) δεν υπήρξαν. Ο Brandon Ruth είναι πολύ καλός ως Superman και λιγότερο καλός ως Clark Kent. Ο Kevin Spacey είναι πιο απειλητικός από τον Gene Hackman ως Lex. Δεν λείπει όμως το χιούμορ. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, ακόμη και η Kate Bosworth ως Lois, μου φάνηκαν διεκπεραιωτικοί. Μοναδική εξαίρεση η Eva Marie Saint ως Martha Kent, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και στη λατρεία που έχω στην ηθοποιό. Η ταινία άργησε πολύ να πάρει τη θέση που της αξίζει στην εκτίμηση των fans. Όσοι την είδαν στην αρχική της προβολή στάθηκαν σε λεπτομέρειες και δεν είδαν ολόκληρη την εικόνα. Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια ώστε να ωριμάσει και να φανεί η αξία της. Οι επικριτές της ταινίας χαρακτηρίζουν τον ήρωα “παθητικό”, επειδή δεν καταφεύγει στη βία. Ο Superman ποτέ δεν ήταν βίαιος. Πάντα ήξερε πόση δύναμη χρειάζεται να χρησιμοποιήσει. Δυστυχώς, η Warner δεν επέτρεψε τον Bryan Singer να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε και προτίμησε να ακολουθήσει την οδό του Batman.

Υπήρξαν κι άλλες ταινίες, και άλλες σειρές με τον Superman. Κάποιες προτίμησα να μην τις δω (Superman III και IV) ή απλά δεν είχα στη διάθεσή μου υλικό. Τον μαραθώνιο αυτόν τον ευχαριστήθηκα. Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου ώστε να δω περισσότερα επεισόδια από τις σειρές. Κλείνοντας, θα ήθελα να σημειώσω δύο πράγματα:

Καταρχάς, δεν υφίσταται κατάρα του Superman. Είναι ενδιαφέρον θέμα για παράσταση του Ευγένιου Τριβιζά, αλλά δεν τίθεται θέμα κατάρας. Ναι, δύο από τους ηθοποιούς είχαν τραγική κατάληξη. Για τους υπόλοιπους υπάρχει ένα αόριστο “δεν έπαιξαν σε άλλους ρόλους”. Το να συγκρίνει κανείς δύο τραγωδίες με μερικές αποτυχημένες (συζητήσιμο) καριέρες είναι προσβολή στη μνήμη των ανθρώπων αυτών.  Ας μην ξεχνάμε ότι οι ηθοποιοί αυτοί δεν επιλέχθηκαν τόσο για το υποκριτικό τους ταλέντο, όσο για την ικανότητά τους να υποδυθούν τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Μπορεί να ακριβώς αυτό: Το καλοί μόνο για αυτή τη δουλειά. Αλλά ακόμη κι έτσι να είναι, οι ηθοποιοί αυτοί συνέχισαν να παίζουν. Απλά δεν τους ξαναδόθηκε η ευκαιρία για κάτι εξίσου μεγάλο.

Τέλος, δεν γίνεται να μην γράψω για την παράδοση που έχει δημιουργηθεί για τις ηθοποιούς που έχουν υποδυθεί τη Lois. Στον ρόλο της μητέρας της Lois ήταν πάντα μία ηθοποιός που στο παρελθόν είχε παίξει την ίδια τη Lois. Στον πρώτο Superman ήταν η Noel Neil (στο τρένο, στη σκηνή που μία οικογένεια βλέπει τον έφηβο Clark να τρέχει). Στο Lois & Clark ήταν η Phyllis Coats. Στο Smallville ήταν η Terri Hatcher. Ανυπομονώ να δω στο μέλλον τη Margott Kidder ή την Erica Durance να παίζει τη μητέρα της Amy Adams.

Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Superthon: Άνθρωποι από Ατσάλι at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta