The Wolverine

Ιούλιος 25th, 2013 § 0 comments

Ο Λόγκαν έχει αποσυρθεί από τη δράση. Κρύβεται στα βουνά και προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο της Τζιν από τα χέρια του. Μία πρόσκληση για την Ιαπωνία από τον Γιασίντα, ένα άτομο από το παρελθόν, τον κάνει να επανέλθει στην ενεργό δράση. Τι θέλουν από αυτόν; Ποιος απειλεί την όμορφη Μαρίκο, εγγονή του Γιασίντα; Και τελικά ποιος θα σώσει ποιον;

Ποτέ δεν ήμουν φανατικός του Λόγκαν/Βολβερέν/Λυκομάτη/Wolverine. Διάβαζα τις περιπέτειές του, αλλά όχι με το ίδιο ενδιαφέρον που διάβαζα τις περιπέτειες του Thor ή του Iron Man. Ανέκαθεν προτιμούσα τους Εκδικητές και τους Τέσσερις Φανταστικούς από τους X-Men. Ο κινηματογραφικός όμως Wolverine μου αρέσει πολύ, και γι’ αυτό είναι υπεύθυνος ο Hugh Jackman που έχει παίξει τον ρόλο έξη φορές ως τώρα, και είναι για το κινηματογραφικό franchise των X-Men ό,τι ο Robert Downey Jr για τους Εκδικητές. Κατά κάποιον τρόπο ο Hugh Jackman χρωστάει την καριέρα του στον John Woo: Αρχικά για τον ρόλο του Wolverine είχε επιλεγεί το Dougray Scott. Τα γυρίσματα του Mission: Impossible II δεν έλεγαν όμως να τελειώσουν, οπότε στο και πέντε έδωσαν τον ρόλο στον (άσημο τότε εκτός Αυστραλίας) Jackman. Αυτό το 1999. Από τότε ο Hugh Jackman καταξιώθηκε και έφτασε μέχρι και την παρουσίαση των Oscar.

Διάβασα την ιστορία του Wolverine από τους Claremont & Miller λίγες ώρες πριν πάω να δω την ομώνυμη ταινία, και στην οποία βασίζεται εν μέρει. Ειδικά η αρχή ήταν ακριβώς παρμένη από το κόμικ αυτό. Όταν είδα την αρκούδα, ήξερα ότι η ταινία ήταν σε καλό δρόμο. Η συνέχεια δεν με απογοήτευσε. Η ιστορία μπορεί να μην είναι πιστή μεταφορά του κόμικ, αλλά είναι πολύ κοντά. Μετά την εισαγωγή και την άφιξη στην Ιαπωνία ακολουθεί μία σκηνή καταδίωξης. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δώσει τη δράση έτσι ώστε να μην μπερδεύεται ο θεατής (κάτι που ο Nolan δεν το καταφέρνει). Αν και για αρκετή ώρα στη συνέχεια η ταινία δεν έχει δράση, η ταινία δεν κάνει κοιλιά σε εκείνο το σημείο χάρη στις ρομαντικές σκηνές με τον τρωτό Λόγκαν και τη Μαρίκο. Και όταν ξαναρχίσει η δράση δεν παίρνεις ανάσα. Στο τελευταίο μέρος μου θύμισε το Fatal Attractions, μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες των X-Men από το 1993.

Αν είχα κάποιο πρόβλημα με την ταινία αυτό είναι με την τελική μονομαχία ανάμεσα στον Λόγκαν και τον αντίπαλό του. Μου φάνηκε υπερβολική και λίγο παράταιρη σε σχέση με την υπόλοιπη ταινία. Ο επίλογος όμως με ικανοποίησε. Και η σκηνή στα μισά των τίτλων τέλους μου έφτιαξε τη διάθεση (και μου άνοιξε την όρεξη για την επόμενη ταινία με τους X-Men).

Είχα απογοητευτεί όταν ο Darren Aronofsky είχε αποχωρήσει από τη σκηνοθεσία της ταινίας. Η επιλογή του James Mangold αποδείχθηκε εύστοχη. Κατάφερε να δώσει μία ταινία σκοτεινή αλλά όχι σοβαροφανή. Όπου χρειάστηκε η ταινία είχε τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ που ελάφρυναν τη διάθεση.

Wolverine_Poster

Tagged , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το The Wolverine at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta