Η Μελωδία Της Ευτυχίας, 50 Χρόνια Μετά

Μάρτιος 3rd, 2015 § 0 comments

Σάλτσμπουργκ, τέλη της δεκαετίας του ’30. Η Μαρία, μία δόκιμη μοναχή, αναλαμβάνει καθήκοντα γκουβερνάντας των επτά παιδιών του Πλοιάρχου Βον Τραπ. Μετά από μια άσχημη αρχή, η Μαρία γίνεται αγαπητή από όλη την οικογένεια. Ένα μεγαλύτερο πρόβλημα όμως φαίνεται στον ορίζοντα. Πώς θα αντιμετωπίσει η οικογένεια Βον Τραπ τον Ναζί εισβολέα; Με ποιον τρόπο η μουσική θα αλλάξει τη ζωή όλων; Και πώς λύνεις ένα πρόβλημα όπως η Μαρία;


Είναι εύκολο να απορρίψει κανείς τη Μελωδία Της Ευτυχίας επειδή «είναι γλυκανάλατη». Το ίδιο πίστευα κι εγώ,μέχρι που είδα την ταινία. Όταν την είδα, άλλαξα άποψη. Και μετά από τόσες φορές που την έχω δει, είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Και όπως συμβαίνει με τις κλασσικές ταινίες, κάθε φορά που την βλέπω προσέχω κάτι επιπλέον για να το εκτιμήσω.
Η ταινία είναι δείγμα της ιδιοφυΐας των δημιουργών. Μπορεί η ταινία να στρέφεται γύρω από μια ιστορία αγάπης, αλλά δεν έχει ουσιαστικά κανένα ρομαντικό τραγούδι. Το μοναδικό τραγούδι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ρομαντικό είναι το «Sixteen Going To Seventeen», αλλά το ζευγάρι που το τραγουδά στο τέλος δεν καταλήγει μαζί. Αργότερα, όταν η Μαρία και ο Βον Τραπ παντρεύονται, αντί να ακουστεί ένα ρομαντικό τραγούδι ακούγεται μια επανάληψη του «How Do You Solve A Prolem Like Maria?». Αλλά και τα υπόλοιπα τραγούδια όταν επαναλαμβάνονται αλλάζουν νόημα. Το «Sixteen Going To Seventeen» γίνεται διάλογος ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Το «Edelwaiss» γίνεται μια πράξη αντίστασης στον κατακτητή, σε μια σκηνή που στους σινεφίλ θα θυμίσει την Καζαμπλάνκα και τη Μεγάλη Χίμαιρα . Και το «So Long, Farewell» γίνεται το εργαλείο της απόδρασης.
Με αφορμή τα πενήντα χρόνια της ταινίας είδα την ταινία ακόμη μια φορά, αυτή τη φορά όμως είχα παρέα την κόρη μου. Της άρεσε πολύ. Μόνο στο τέλος, εκεί που η οικογένεια κρύβονταν από τους Γερμανούς, φοβήθηκε λίγο. Και χρειάστηκε εξήγηση στη σκηνή όπου οι μοναχές εξομολογούνται την «αμαρτία» τους για να την καταλάβει. Η ταινία ήταν και μια ευκαιρία για να της εξηγήσω το ιστορικό υπόβαθρο της ταινίας, να καταλάβει ότι όταν είχαμε το 1940 πόλεμο δεν ήμασταν η μόνη χώρα και , φυσικά, να της επισημάνω για ακόμη μια φορά τα ναζιστικά σύμβολα. Πολλοί δυσανασχετούν με την τροπή που παίρνει η ταινία μετά τον γάμο του ζευγαριού. Εγώ από την άλλη πιστεύω ότι εκείνο το κομμάτι της ταινίας είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.
image

Tagged , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Η Μελωδία Της Ευτυχίας, 50 Χρόνια Μετά at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta