Adventures In Comic Cons Part 3: Ο Blogger Και Ο Stalker

Μάιος 29th, 2015 § 0 comments

Έφυγα από το Μπρίστολ το 2002 με την πρόθεση να επιστρέψω κάποια στιγμή. Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενα. Παρόλο που το αντικείμενο της δουλειάς ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνα, όλα τα υπόλοιπα (απολαβές, προοπτικές, εξέλιξη, οργάνωση) δεν ήταν. Τον Μάιο του 2004 πήγα στο Μπρίστολ για το Comic Expo (όπως μετονομάστηκε το Comic Festival του Bristol). Ήταν η τρίτη φορά που επισκεπτόμουν το Μπρίστολ από τότε που είχα φύγει, και η πιο σημαντική.

Είχα ξεκινήσει να γράφω για τις εμπειρίες μου από τα Comic Cons που είχα επισκεφτεί και το πώς ήταν η ζωή μου τις αντίστοιχες περιόδους. Είχα γράψει για τον Μάιο του 2001, τον Νοέμβριο του 2001 και τον Μάιο του 2002. Η τελευταία φορά που έγραψα ήταν πριν από τρία χρόνια. Ήρθε η ώρα να συνεχίσω.
image
Μπορεί επαγγελματικά να μην ήμουν ευχαριστημένος, αλλά δεν το είχα μετανιώσει για την επιστροφή μου στην Ελλάδα. όσο ήμουν στην Αθήνα γνώρισα τη γυναίκα που σήμερα είναι σύζυγος και μητέρα των παιδιών μου. Στα προσωπικά μου λοιπόν όλα πήγαιναν πολύ καλά.
Όταν πήγα στο Μπρίστολ για το Comic Festival μόλις είχαμε πάρει την απόφασή μας να παντρευτούμε. Το πρωί της πρώτης μέρας του Comic Expo μας βρήκε σε ένα Bed and Breakfast. Μετά το πρωινό πήγαμε στο σπίτι των φίλων μας που θα μας φιλοξενούσαν τις επόμενες ημέρες και ετοιμαστήκαμε για να πάμε στον χώρο που γίνονταν η εκδήλωση.
Μετά από την πρώτη βόλτα ανάμεσα στα τραπεζάκια στηθήκαμε στην πρώτη ουρά. Στο τραπεζάκι του Forbidden Planet (της μεγαλύτερης αλυσίδας καταστημάτων κόμικς στη Μεγάλη Βρετανία) ήταν ο Mark Buckingham και ο Mike Carey για να υπογράψουν δημιουργίες τους. Όσο περιμέναμε στην ουρά και μιλούσαμε μεταξύ μας, κάποιος άκουσε ότι μιλούσαμε Ελληνικά και μας έπιασε κουβέντα. Τον έλεγαν Μανώλη και ήταν κι αυτός Έλληνας. Ήταν στο Comic Expo για λογαριασμό μιας ιστοσελίδας στην οποία έγραφε. Μου έδωσε την κάρτα που είχε εκτυπώσει με το email του. Το username μου φάνηκε γνωστό, αλλά δεν θυμόμουν από πού. Εν τω μεταξύ, ήρθε η σειρά μας για να υπογράψει ο Buckingham ό,τι είχα φέρει για να μου υπογράψει. Στη συνέχεια μου έκανε και ένα σκίτσο του Human Torch των Fantastic Four.
Συνεχίσαμε την κουβέντα με τον Μανώλη, και μου ήρθε η επιφοίτηση πού τον ήξερα: Τον είχα πετύχει σε πολλά φόρουμ για τα κόμικς, ενώ είχε και δύο σελίδες στο διαδίκτυο σχετικές με τους X-Men και X-Force. Λίγα χρόνια μετά, τον μάθαμε στο Ελληνικό Twitter ως @manolis, και γράφει σε πολλές ελληνικές ιστοσελίδες για κόμικς ή για το θέατρο (την άλλη μεγάλη του αγάπη). Όταν έδειξα ότι τον ήξερα και εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου που τον γνώριζα, έδειξε έκπληκτος. Κάποια στιγμή ακούστηκα σαν stalker, με τόσα που ανέφερα για αυτόν (από αυτά που είχα διαβάσει στα σχόλια του στα φόρουμ).
Στη συνέχεια στηθήκαμε στην ουρά για τον Barry Kitson. Πέρα από τα κόμικς που υπέγραψε, μου έκανε και ένα σκίτσο του Alan Scott, του πρώτου Green Lantern από τη δεκαετία του ’40. Εν τω μεταξύ είχε περάσει η ώρα και φύγαμε.
image
Στο σπίτι των φίλων μας μας περίμενε μια μικρή έκπληξη: Το προηγούμενο βράδυ είχε προβληθεί στη Μεγάλη Βρετανία το τελευταίο επεισόδιο από τα Φιλαράκια. Μας το είχαν γράψει γιατί ήξεραν πόσο μας άρεσε η σειρά. όταν τέλειωσε το επεισόδιο, ετοιμαστήκαμε για να βγούμε. Στο Μπρίστολ ήταν για εκείνο το Σαββατοκύριακο και κάποιοι φίλοι μας ακόμη. Εκμεταλλευτήκαμε το άτυπο αυτό reunion για να βγούμε για Ινδικό φαγητό και να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου, που ήταν την επόμενη μέρα.
Η Κυριακή 30 Μαϊου με βρήκε να κλείνω τα τριάντα. Μετά από έναν πρωινό καφέ στο κέντρο του Μπρίστολ έφυγα για το Comic Expo, αυτή τη φορά μόνος μου.
Η δεύτερη μέρα ήταν σχετικά ήσυχη. Είχα σκοπό να πάω σε ένα πάνελ της Marvel, το οποίο όμως ήταν φτωχό σε κόσμο. Τελικά δεν πήγα, γιατί στήθηκα στην ουρά για ένα σκίτσο από τον Dave Finch. Στήθηκα άδικα, γιατί υπήρχε συγκεκριμένη λίστα αναμονής. Στήθηκα λοιπόν σε μια άλλη ουρά για να πάρω ένα σκίτσο του Σούπερμαν για μια φίλη μου. Τελικά έμαθα από τον Μανώλη ότι το πάνελ της Marvel ήταν μόνο ο Richard Starkins, ο οποίος έχει μια στήλη για κόμικς. Ο Starkins μόνος του έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα της Marvel. Δεν ήταν μια καλή στιγμή για την εταιρεία. Ας πρόσεχε και ας οργάνωνε κάτι καλύτερο η ίδια.
Επέστρεψα στο σπίτι των φίλων μου όπου γιορτάσαμε τα γενέθλιά μου. Εκείνο το απόγευμα είδα για πρώτη φορά και ένα επεισόδιο από το The OC (γνωστό στην Ελλάδα ως California Teens), μια σειρά που πλέον είναι από τις αγαπημένες μου.
Το Comic Expo είχε τελειώσει, η διαμονή μας όμως στην Αγγλία κράτησε για μια ακόμη εβδομάδα. Επιστρέψαμε στην Αθήνα γεμάτοι εμπειρίες. Η επόμενη επίσκεψή μας στο Μπρίστολ θα ήταν τρία χρόνια μετά. Εκείνα τα τρία χρόνια θα έρχονταν στη ζωή μου τα πάνω κάτω.




Tagged , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Adventures In Comic Cons Part 3: Ο Blogger Και Ο Stalker at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta