Όνειρον Θερινής Νυκτός (1935): Ο Τροβαδούρος, Ο Δάσκαλος Και Οι Σταρ

Ιούνιος 15th, 2015 § 0 comments

Στην Αθήνα όλα είναι έτοιμα για τον γάμο του Θησέα με την Ιππολύτη. Μια μέρα πριν την τελετή ο Λύσανδρος και ο Δημήτριος, δύο νεαροί Αθηναίοι, έρχονται σε σύγκρουση για την καρδιά της Ερμίας. Ένας θίασος ετοιμάζεται για την παράσταση που θα δώσει μπροστά στο νιόπαντρο ζευγάρι. Και στο δάσος ο Όμπερον, βασιλιάς των Ξωτικών, είναι σε σύγκρουση με τη βασίλισσά του την Τιτάνια. Τι ζητάει ο Όμπερον από τον Πουκ, ένα σκανταλιάρικο ξωτικό; Με ποιον θα καταλήξει η Ερμία; Και όλα όσα ακολουθούν το βράδυ είναι αλήθεια ή μήπως ένα όνειρο;


Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το 1935 ήταν σημαδιακό έτος για τον κινηματογράφο. Ήταν η πρώτη χρονιά μετά την επιβολή του Κώδικα Παραγωγής και της λογοκρισίας που αυτός συνεπάγονταν. Τα στούντιο έπρεπε να βρουν έναν νέο τρόπο για να εντυπωσιάσουν, και τον βρήκαν στη χρήση των εφέ. Το Όνειρον Θερινής Νυκτός είναι η τρίτη ταινία από το 1935 στη σειρά, με την οποία εντυπωσιάζομαι με τα εφέ της. Αυτή τη φορά όμως, τα εφέ είναι από τα λίγα πράγματα που με εντυπωσίασαν γιατί κατά τα άλλα η ταινία ήταν μια απογοήτευση.
Είναι προφανές ότι το στούντιο των Αδερφών Γουόρνερ ήθελε να γυρίσει μια διαφορετική ταινία από αυτές που γύριζε. Επέλεξε όμως τους ηθοποιούς που είχε με συμβόλαιο στη διάθεσή του, ηθοποιούς που μπορεί να ήταν ιδανικοί για τους ρόλους που συνήθως έπαιζαν, ήταν όμως ακατάλληλοι για το συγκεκριμένο εγχείρημα. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ντικ Πάουελ, ο οποίος προσπαθεί να παίξει με γκριμάτσες και μούτες. Και ο Μίκι Ρούνεϊ, ο οποίος συνήθως είναι αξιολάτρευτος, εδώ απλά είναι εκνευριστικός. Η Ολίβια ΝτεΧάβιλαντ (στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο) σώζει την κατάσταση ως πιο έμπειρη, αφού ήδη είχε παίξει την ρόλο στο θέατρο, ενώ ο Τζέιμς Κάγκνεϊ είναι επίσης καλός, κάτι που δεν πρέπει να μας εκπλήσσει γιατί από το θέατρο είχε ξεκινήσει και στην ταινία παίζει σχεδόν τον εαυτό του.

Το άλλο μεγάλο πρόβλημα της ταινίας είναι με τη σκηνοθεσία. Ο Μαξ Ράινχαρντ μπορεί να ήταν δάσκαλος για πολλούς μεγάλους δημιουργούς, αλλά ήταν κυρίως θεατρικός σκηνοθέτης. Ακόμη και με τη βοήθεια του πιο έμπειρου στον κινηματογράφο Γουίλιαμ Ντίτερλε το έργο δεν χάνει τη θεατρικότητά του. Στο θέατρο κάτι που φαίνεται φυσιολογικό στην οθόνη φαίνεται υπερβολικό.
Οπτικά πάντως η ταινία παίρνει άριστα. Βλέποντας την ταινία αισθάνθηκα ότι είδα την έμπνευση του Γουόλτ Ντίσνεϊ για τη Φαντασία. Ο τρόπος που δένει η κλασσική μουσική με την εικόνα και τα εφέ είναι ονειρικός.
image

Tagged , , , , , ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Όνειρον Θερινής Νυκτός (1935): Ο Τροβαδούρος, Ο Δάσκαλος Και Οι Σταρ at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta