«Ζούμε Κάτι Φρικτό, Η Κρίση Δεν Ξεκίνησε Το 2008» (UPDATED)

Ιούλιος 2nd, 2015 § 2 Σχόλια

Ενώ περιμένουμε την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015 και το δημοψήφισμα και βλέπουμε στις οθόνες παντός είδους να ξεστομίζονται απίστευτες κατηγορίες, εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι όσα μας έφτασαν ως εδώ. Και το πώς κατηγορούμε την Κρίση για πράγματα που συνέβαιναν ούτως ή άλλως, αλλά τα ανέδειξε η κρίση. Όλα όσα αναφέρω έχουν συμβεί. Μόνο τα ονόματα άλλαξαν.

(UPDATE): Είχα ξεχάσει να γράψω μια ιστορία από το 2003, και την πρόσθεσα).

1995: Είμαστε φοιτητές στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ. Κάνουμε διάφορα σχέδια για το μέλλον. Η Αλέκα αναφέρει ότι επιθυμεί να διοριστεί στο Δημόσιο. Οι υπόλοιποι την κοροϊδεύουμε. Ονειρευόμαστε καριέρες σε μεγάλες εταιρείες ή να ανοίξουμε τα δικά μας γραφεία.
2000: Αφού δεν κατάφερε η Μερόπη να βρει δουλειά στη Θεσσαλονίκη που ήθελε, αποφασίζει να επιστρέψει στην πόλη της. Στην πρώτη της συνέντευξη σε ένα τεχνικό γραφείο, αφού τελειώσει η κουβέντα, η Μερόπη κάνει το λάθος να ρωτήσει για χρήματα. Οργισμένοι τη ρωτάνε «Δεν ντρέπεσαι;» Έχουν σκοπό να την πάρουν «δοκιμαστικά», και στη συνέχεια μετά από μερικούς μήνες να την προσλάβουν και να την πληρώνουν.
2002: Επιστρέφω από την Αγγλία γιατί έχω πιάσει δουλειά στην Αθήνα. Μετά από δύο χρόνια στο εξωτερικό, αυτά που βλέπω μου φαίνονται ανώμαλα. Αδυνατώ να καταλάβω πώς βγαίνουν οικονομικά οι Έλληνες με τους μισθούς που παίρνουν και τη ζωή που κάνουν. Η αριθμητική δεν μου βγαίνει. Αρχίζω να φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα χρεοκοπήσουμε. Οι υπόλοιποι γελούν μαζί μου όταν το λέω, ειδικά οι μεγαλύτεροι. Εν τω μεταξύ, βλέπω κι εγώ πώς είναι στη Ελλάδα ο ιδιωτικός τομέας. Ένας απόφοιτος πανεπιστημίου με μεταπτυχιακό, σε δουλειά πάνω ακριβώς στο αντικείμενό του, βγάζει λιγότερα από έναν εποχιακό εργάτη στην Αγγλία. Οι Μηχανικοί αντιμετωπίζονται από τις εταιρείες και τα τεχνικά γραφεία ως εργαζόμενοι β’ κατηγορίας, ως αναλώσιμοι. Είναι με μπλοκάκι, χωρίς άδειες, και σφυρίζουν αδιάφορα αν τους μιλήσεις αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης: Δεν υπήρξε πρόσληψη, δεν υπάρχει και απόλυση για να υπάρξει αποζημίωση. Τι κι αν όλα αυτά είναι παράνομα. Είμαστε δασκαλεμένοι το τι θα πούμε σε περίπτωση επίσκεψης από την Επιθεώρηση Εργασίας. Αλλά ακόμη κι αν ο μισθός είναι σχετικά καλός, οι εργοδότες φροντίζουν ο εργαζόμενος να είναι όσο γίνεται πιο δυσαρεστημένος ώστε να φύγει μόνος του πριν αποκτήσει πολλά δικαιώματα. ‘Ενας-ένας οι φίλοι και παλιοί συμφοιτητές μου μόλις αποκτήσουν τα προσόντα και τα αντίστοιχα μόρια κάνουν τα χαρτιά τους για διορισμό μέσω ΑΣΕΠ.
2003: Η Σοφία και η Νατάσα πάνε με παρέα στα μπουζούκια. Κάποια στιγμή η Σοφία πάει στην τουαλέτα. Βλέπει την τεράστια ουρά και γυρνάει στο τραπέζι. Λίγο μετά σηκώνεται η Νατάσα και μετά από λίγο επιστρέφει.
Σοφία: «Πού είχες πάει;»
Νατάσα: «Τουαλέτα»
Σοφία: «Έχει ακόμα ουρά;»
Νατάσα: «Ναι, αλλά ήξερα την καθαρίστρια και με βόλεψε»
Συμπέρασμα: Ακόμα και για να κατουρήσεις θέλεις μέσο!
2006: Οι συγκυρίες με φέρνουν να εργάζομαι στο ΑΠΘ, στο τμήμα από το οποίο αποφοίτησα. Λόγω της θέσης μου, έχω πολύ συχνή επαφή με φοιτητές. Όλοι είναι αγχωμένοι για το μέλλον, αφού στις δουλειές που υπάρχουν οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί. Πολλοί σκέφτονται να φύγουν στο εξωτερικό όταν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, και όχι μόνο στην Αγγλία ή στη Γερμανία αλλά και στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
2008: Η Αλέκα διορίζεται στο Δημόσιο. Ήταν η τελευταία από την παρέα. Όλοι οι υπόλοιποι (που την κοροϊδεύαμε) έχουμε ήδη διοριστεί. Της επισημαίνω την ειρωνεία.
2015: Έχουν περάσει επτά χρόνια από τότε που «ξεκίνησε» η κρίση και πέντε χρόνια από τότε που μπήκαμε στα μνημόνια. Πέντε χρόνια λάθος χειρισμών. Οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν με περισσή προθυμία τα μέτρα λιτότητας, αλλά κάνουν πίσω όταν πρόκειται για μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν που καμιά τρόικα και κανένας θεσμός δεν μας το απαγορεύει. Με πρώτα από όλα την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη μείωση της γραφειοκρατίας που όλοι υπόσχονται. Ας μη μιλήσω για το πρώτο. Όσο για το δεύτερο, ακόμη και οι ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις που διαφήμισαν ότι κάνουν κατά καιρούς οι πολιτικοί όχι μόνο δεν απλοποιούν τελικά τις διαδικασίες, αλλά προσθέτουν επιπλέον βήματα στην υπάρχουσα διαδικασία.
Σήμερα ο γιος μου γίνεται επτά χρονών. Ελπίζω όταν θα είναι δεκαεπτά (μια κρίσιμη ηλικία) η Ελλάδα του 2025 θα είναι μια καλύτερη Ελλάδα.
image

Tagged , ,

§ 2 Responses to «Ζούμε Κάτι Φρικτό, Η Κρίση Δεν Ξεκίνησε Το 2008» (UPDATED)"

  • Ο/Η Angeliki Antonarou λέει:

    Λόγω Κρίσης ξενιτεύτηκα με το που αποφοίτησα το 1996, αν και είχα … … … χαυλιόδοντα για καλή θέση στο Δημόσιο. Όλοι με κορόιδευαν/κατηγορούσαν τότε 😉

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το «Ζούμε Κάτι Φρικτό, Η Κρίση Δεν Ξεκίνησε Το 2008» (UPDATED) at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta