Μπρίστολ: Δεκαπέντε Χρόνια Μετα

Σεπτέμβριος 25th, 2015 § 0 comments

Πάνε επτά χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα στο Μπρίστολ. Δεν περνάει όμως ημέρα που να μην το σκεφτώ. Τους είκοσι μήνες που πέρασα εκεί τους θυμάμαι σαν μία από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου, παρ όλες τις δυσκολίες που βρήκα. Και φέτος κλείνω δεκαπέντε χρόνια από εκείνο το ταξίδι, που με έφερε σε μια πόλη που τη θεωρώ τη δεύτερή μου πατρίδα.

BristolFromCabotTower

Το Μπρίστολ, όπως φαίνεται από την κορυφή του Cabot Tower

Το πώς επέλεξα το Μπρίστολ για το μεταπτυχιακό μου το έχω περιγράψει αλλού. Ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να είχα κάνει. Σπούδασα σε ένα πανεπιστήμιο που τότε ήταν τέταρτο στην κατάταξη, και σπούδασα ένα αντικείμενο που αγαπούσα. Και όλα αυτά σε μια πολύ όμορφη πόλη, σε απόσταση δύο ωρών από το επίσης αγαπημένο Λονδίνο.
BristolUni
Το μεταπτυχιακό στο Μπρίστολ ήταν μια ευκαιρία να κάνω τη φοιτητική ζωή που δεν έκανα όταν σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη. Γιατί όταν μένεις στο σπίτι σου με τους γονείς σου δεν κάνεις ακριβώς φοιτητική ζωή. Στο Μπρίστολ έπρεπε να τα βγάζω πέρα μόνος μου. Όσο ήμουν στον στρατό είχα ήδη μάθει να βάζω πλυντήριο και να καθαρίζω. Στο Μπρίστολ έμαθα και να μαγειρεύω. Και γενικά να είμαι υπεύθυνος για τον εαυτό μου.
Αυτό που μου έμεινε όμως πιο πολύ από το Μπρίστολ ήταν οι φιλίες. Με τους περισσότερους φίλους που έκανα εκεί έχουμε ακόμα επαφή και έχουμε ξαναβρεθεί πολλές φορές. Ήμασταν μια δεμένη παρέα, που την ένωσε το μεταπτυχιακό, η συγκατοίκηση και η αλληλεγγύη, αφού ήταν πολλές οι φορές που χρειάστηκε κάποιος βοήθεια και πάντα βρέθηκε κάποιος να την προσφέρει.

BristolClifton

Suspension Bridge και Clifton

Στο μεταπτυχιακό τα βρήκα σκούρα. Το πρόγραμμα ήταν πολύ απαιτητικό, και ήθελε γνώσεις στον προγραμματισμό που δεν είχα. Σε συνδυασμό με το ότι για πρώτη φορά στη ζωή ήμουν μόνος μου κατέληξα να ζοριστώ πολύ για να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου, αλλά τελικά τα κατάφερα.
Έφυγα από το Μπρίστολ στις 3 Ιουνίου 2002. Από τότε το επισκέφτηκα πέντε φορές. Ελπίζω κάποια στιγμή να ξαναπάω, αυτή τη φορά με τα παιδιά μου. Θέλω να τους δείξω το Suspension Bridge, να πάμε βόλτα στο Clifton και στο Broadmead και να κάτσουμε δίπλα στο ποτάμι. Και να πάμε μέχρι το Brandon Hill, από όπου θα δουν όλη την πόλη από την κορυφή του Cabot Tower. Και να πιω μια μπύρα, αναπολώντας τα παλιά, και φτιάχνοντας νέες αναμνήσεις οι οποίες θα περιλαμβάνουν πλέον και εκείνα.

BristolCheers

Μια ηλιόλουστη μέρα στο Brandon Hill. Στην υγειά μας!



Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Μπρίστολ: Δεκαπέντε Χρόνια Μετα at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta