Η Διάσωση: Η Ομαδικότητα Στην Υπηρεσία Του Ανθρώπου

Οκτώβριος 12th, 2015 § 0 comments

Μετά από μια θύελλα στον πλανήτη Άρη, ο αστροναύτης Μαρκ Γουάτνι θεωρείται νεκρός από τους συντρόφους του και από όλο τον κόσμο. Στην πραγματικότητα όμως είναι ζωντανός και προσπαθεί να συντηρηθεί μέχρι μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης. Όταν στη NASA ανακαλύπτουν την αλήθεια, αρχίζουν να οργανώνουν τη δική τους επιχείρηση να τον φέρουν πίσω στη Γη. Πώς καταφέρνει να τραφεί ο Γουάτνι; Τι μέσα βρίσκει να επικοινωνήσει με τη Γη; Και πώς θα αντιδράσουν οι σύντροφοί του όταν ανακαλύψουν ότι ο άνθρωπος που άφησαν πίσω τους δεν είχε σκοτωθεί;


Έρχεται δυνατή θύελλα. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ δεν χρονοτριβεί και ξεκινάει την ταινία Η Διάσωση με μια σκηνή έντασης. Ξέρει πως ό,τι χρειαστεί να μάθουμε μπορεί να το δείξει στη συνέχεια. Όλη η ταινία είναι δομημένη με αυτόν τον τρόπο. Καμιά σκηνή δεν περισσεύει, σε καμιά στιγμή δεν επαναλαμβάνεται ή φλυαρεί. Οι σκηνές έντασης ακολουθούνται από σκηνές όπου μικρές δόσεις χιούμορ ελαφρύνουν τη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Η συγκίνηση δεν εκβιάζεται από τον θεατή, αλλά κερδίζεται στις λίγες στιγμές που υπάρχει. Και, ακόμα κι αν γνωρίζεις (ή έστω υποψιάζεσαι) την κατάληξη του εγχειρήματος, κατά την επιχείρηση διάσωσης η αγωνία κορυφώνεται. Και όλα αυτά σε μια ταινία όπου παίζει ένα πολυπληθές καστ (πέρα από τον πρωταγωνιστή Ματ Ντέιμον), χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να μπερδευτεί ο θεατής για τον ρόλο που παίζει ο καθένας.
Η ταινία σε συναρπάζει τόσο πολύ που παραβλέπεις τις όποιες αδυναμίες της. Πέρα από τον κλασσικό «ήχο στο διάστημα» (ελπίζω στην έκδοση σε DVD/Blu-Ray να δώσουν τη δυνατότητα να δεις την ταινία με πιο επιστημονικά ορθό ήχο), δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι πατάτες που έστειλε η NASA για φάγωμα είναι καλλιεργήσιμες. Και δεν δίνουν καμία εξήγηση για το πώς έχει φαινομενικά ανεξάντλητα αποθέματα οξυγόνου.
Αυτό που μου έκανε όμως μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο αισιόδοξη είναι η ταινία. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ δεν με είχε συνηθίσει σε feelgood ιστορίες. Η ταινία είναι ένας ύμνος στις δυνατότητες της ανθρωπότητας. Ο σκηνοθέτης πορουσιάζει μια ιστορία όπου μικρές ομάδες σε γη και διάστημα συνεργάζονται ώστε να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι αποστολές της NASA είναι ούτως ή άλλως αποτέλεσμα συνεργασίας πολλών διαφορετικών ανθρώπων. Η μια επιστήμη συνδυάζεται με την άλλη, και χάρη στους νόμους της Φυσικής και Μηχανικής είναι δυνατόν να προβλέψεις πού θα βρίσκεται ένα ιπτάμενο σώμα μήνες μετά και εκατομμύρια χιλιόμετρα μακρυά. Πριν από αυτό όμως οι επιστήμονες έχουν βρεθεί μαζί (άλλοτε κυριολεκτικά, άλλοτε μεταφορικά) και έβαλαν στην άκρη τυχόν διαφορές τους.
Τελικά, λοιπόν, η ταινία δείχνει μια ουτοπία. Μου αρέσει όμως αυτή η ουτοπία.
TheMartianPoster




Tagged , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Η Διάσωση: Η Ομαδικότητα Στην Υπηρεσία Του Ανθρώπου at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta