Με Τα Μάτια Στην Οθόνη

Νοέμβριος 4th, 2015 § 0 comments

Ένα από τα πιο διαδεδομένα στερεότυπα για τους Γιαπωνέζους τουρίστες είναι το κόλλημα με τις φωτογραφίες. Ήταν όλοι τους με μια φωτογραφική μηχανή η μια κάμερα στο χέρι, ώστε να αποθανατίζουν τα πάντα. Λένε πως ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι. Ήρθε λοιπόν η ώρα που όλοι (παγκοσμίως) γίναμε Γιαπωνέζοι τουρίστες.

Camera
Αφορμή για να γράψω το κείμενο αυτό είναι ένα πρόσφατο άρθρο της Άσπας. Αντί για απάντηση εκεί, προτίμησα να γράψω εδώ.
Όταν γεννήθηκε η κόρη μου ήμουν στο μαιευτήριο όλο λαχτάρα να αντικρίσω για πρώτη φορά το παιδί μου. Μόλις είχα γίνει πατέρας. Φυσικά ήμουν με την κάμερα στο χέρι, ώστε να καταγράψω την αξέχαστη εκείνη στιγμή. Όταν μου έφεραν το μωρό, αμέσως άναψα την κάμερα. Και τότε μου ήρθε η φλασιά: Συνειδητοποίησα ότι η πρώτη φορά που είδα το παιδί μου ήταν μέσα από την οθόνη της κάμερας. Από την επιθυμία μου να πάρω το σωστό πλάνο, αντί να έχω τα μάτια μου στο νεογέννητο, τα είχα στην κάμερα.
Το γεγονός αυτό δεν με σταμάτησε από το να έχω μαζί μου πάντα κάμερα ή κινητό για να τραβάω φωτογραφίες ή βίντεο. Αυτό που άλλαξε είναι ότι στα περισσότερα βίντεο που έχω τραβήξει από παραστάσεις ή σχολικές γιορτές, η εικόνα είναι κακή, πολλές φορές κουνιέται και το παιδί είναι εκτός πλάνου. Δεν παρακολουθώ τι καταγράφω, παρακολουθώ την εκδήλωση. Στο κάτω κάτω τα βίντεο σπάνια τα βλέπουμε. Περισσότερο χρησιμεύουν σαν αναμνηστικά που κρατάμε για τα παιδιά μας. Αντί για σεντούκι με σεμεδάκια, πλέον έχουμε σκληρούς δίσκους και κάρτες μνήμες με τις στιγμές τους για να τους δώσουμε. Και ενώ τα σεμεδάκια δεν βγαίνουν από το σεντούκι, ελπίζω τουλάχιστον ότι τα βίντεο και τις φωτογραφίες θα τα μοιραστούν με τα δικά τους παιδιά.




Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Με Τα Μάτια Στην Οθόνη at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta