Je Suis Parisien

Νοεμβρίου 16th, 2015 § 0 comments

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2015. Μια ακόμη ημερομηνία που θα χαραχτεί στη μνήμη μας. Είναι η μέρα που τρομοκράτες πλήγωσαν το Παρίσι. Μια πόλη που κάποτε αποκαλούσα σπίτι μου.

Ήμουν στο δημοτικό όταν έζησα για έναν χρόνο στο Παρίσι, και πήγα σχολείο εκεί. Ήταν ένα δημόσιο σχολείο στο 13ο Διαμέρισμα, στο οποίο το ότι δεν ήμουν Γάλλος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Υπήρχαν πολλά παιδιά από άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και από χώρες όπως η Καμπότζη, το Λάος, η Ταιλάνδη, ο Λίβανος, η Τυνησία και η Αλγερία. Στο σχολείο υπήρχε σίτιση το μεσημέρι. Δεν ήταν δωρεάν, πλήρωνες ανάλογα με το εισόδημά σου. Και δεν ήταν υποχρεωτικό, αν ήθελες μπορούσες να πας στο σπίτι σου για φαγητό και να επιστρέψεις στο σχολείο για τη συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. (Σημ. Όλα αυτά πριν από τριάντα χρόνια. Δεν ξέρω αν και τι από όλα αυτά έχει αλλάξει). Έχοντας πάει όλα τα προηγούμενα χρόνια σε ένα τυπικό Ελληνικό δημόσιο σχολείο, είχα συνηθίσει στην ομοιογένεια μεταξύ των μαθητών. Όλοι ήμασταν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Στο Γαλλικό σχολείο δεν υπήρχε αυτή η ομοιογένεια, κάτι που μου έκανε εντύπωση. Πιο πολλή εντύπωση όμως μου έκανε όταν καθόμασταν να φάμε. Κάθε φορά που στο πρόγραμμα είχε χοιρινό, υπήρχε και δεύτερο φαγητό για αυτούς που «δεν τρώνε το χοιρινό». Τότε έμαθα για πρώτη φορά ότι οι μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό.
Κάπως απλοϊκά μπορώ να πω ότι αυτός είναι ένας λόγος που το Παρίσι ήταν στόχος των τρομοκρατών. Δεν αντέχουν στην ιδέα του σεβασμού στις ιδιαιτερότητες του άλλου. Πώς μπορούν να το αντέξουν όταν οι ίδιοι δεν δείχνουν καμιά ανοχή στο διαφορετικό; Δεν είναι όμως ο μόνος λόγος. Κάθε μέρα φεύγουν χιλιάδες κόσμος από τη Συρία. Δεν μπορούν να τους ελέγξουν όταν φεύγουν, μπορούν όμως να κάνουν ό,τι μπορούν ώστε όλοι αυτοί οι πρόσφυγες να μην έχουν πού να πάνε. Θέλουν να κλείσει η πόρτα μπροστά τους, ώστε να ανοίξουν μόνοι τους την πόρτα πίσω τους που μόλις είχαν κλείσει.
Κι αν η επίθεση στο Παρίσι ήταν ένα σοκ, αυτό που ακολούθησε ήταν δυστυχώς αναμενόμενο: Οι κλασσικοί γκρινιάρηδες έβγαλαν τις μεζούρες για να δουν αν η θλίψη μας για το Παρίσι ήταν ίση με την θλίψη μας για γεγονότα αλλού. Όχι, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι. Το Παρίσι το θεωρούμε δικό μας. Έχουμε πάει ή θέλουμε να πάμε εκεί, το έχουμε συνδέσει με τραγούδια, ταινίες, με έργα τέχνης. Είναι ίδια η θλίψη μας για τον χαμό ενός δικού μας ανθρώπου με τη θλίψη για έναν άγνωστο; Και από την άλλη, βλέπουμε τους εξυπνάκηδες να λένε ότι η Γαλλία «πήγαινε γυρεύοντας». Το είχαμε ακούσει και για την 11η Σεπτεμβρίου. Μπορεί για εμάς τους Έλληνες να μη δεχόμαστε την άποψη περί συλλογικής ευθύνης και του «Μαζί τα φάγαμε», δεν έχουμε όμως πρόβλημα να πούμε το ίδιο για άλλους λαούς.
Στο Παρίσι πήγα ξανά πολλές φορές. Τελευταία φορά πήγα πριν από δέκα χρόνια, στο ταξίδι τους μέλιτος. Λαχταρούσα να μοιραστώ με τη σύζυγό μου όσα όσα είχα αγαπήσει σε εκείνη την πόλη. Θέλω να ξαναπάω, αυτή τη φορά για να μοιραστώ το Παρίσι που αγαπάω με τα παιδιά μου. Και θα ξαναπάω.
JeSuisParisien




Tagged , ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Je Suis Parisien at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta