Ουζερί Τσιτσάνης: Μια Ιστορία Για Τη Θεσσαλονίκη Που Πρέπει Να Μάθουμε

Δεκέμβριος 7th, 2015 § 0 comments

Η Θεσσαλονίκη είναι υπό Γερμανική Κατοχή. Ο Γιώργος εργάζεται στο μαγαζί του Βασίλη Τσιτσάνη και συνεργάζεται με την Εστρέα, μια Εβραία, στα πλαίσια της αντίστασης κατά του κατακτητή. Οι δύο νέοι έρχονται όλο και πιο κοντά, ενώ τα πράγματα για την Εστρέα και τους υπόλοιπους Εβραίους γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Μ<ε ποιους τρόπους ο Γιώργος θα βοηθήσει την Εστρέα και την οικογένειά της; Τι τρόπος υπάρχει ώστε να μην έχει η Εστρέα τη μοίρα των υπολοίπων μελών της οικογένειάς της; Και ποιος από τους θαμώνες της ουζερί είναι ο προδότης στις τάξεις της Αντίστασης;

Μια κοινότητα που έχει εξολοθρευτεί, μια γλώσσα που δεν μιλιέται πια, μια ιστορία που δεν συζητιέται πολύ. Οι Εβραίοι που εκδιώχθηκαν τον 15ο αιώνα από την Ισπανία ζούσαν για πέντε σχεδόν αιώνες στη Θεσσαλονίκη. Ο πληθυσμός τους ήταν σχεδόν 50.000. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν με το ζόρι 2000. Το χρονικό της εξόντωσης των Εβραίων της Θεσσαλονίκης είναι ουσιαστικά το θέμα της ταινίας Ουζερί Τσιτσάνης του Μανούσου Μανουσάκη, δοσμένη μέσα σε ένα ρομαντικό δράμα εποχής. Στην ερωτική ιστορία του Γιώργου και της Εστρέας συναντιούνται οι κόσμοι της ταινίας. Ο κόσμος του Χριστιανού Γιώργου, ο οποίος συμμετέχει στην Αντίσταση, και ο κόσμος της Εβραίας Εστρέας και του περίγυρού της, οι οποίοι προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ξαφνικά εχθρικό κλίμα. Στην ιστορία εμπλέκονται και ιστορικά πρόσωπα. Τον πιο σημαντικό ρόλο από αυτούς τον έχει ο Βασίλης Τσιτσάνης, του οποίου το μαγαζί είναι το επίκεντρο της ιστορίας, κάπως σαν το μαγαζί του Ρικ στην Καζαμπλάνκα. Ο ίδιος ο Τσιτσάνης είναι εκεί για να δώσει ώθηση στις ιστορίες, όπως είναι πχ η Μόλι Μπράουν (Κάθι Μπέιτς) στον Τιτανικό ή ο Ζίγκλερ (Τζιμ Μπρόαντμπεντ) στο Moulin Rouge.
Ο ίδιος ο Βασίλης Τσιτσάνης μπορεί να παίζει δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία, η μουσική του όμως πρωταγωνιστεί. Η αφήγηση δίνει την πιθανή έμπνευση πίσω από μερικά από τα πιο γνωστά του τραγούδια. «Γράψε ένα παραμύθι» του λέει στην αρχή της ταινίας η γυναίκα του. Κι αυτός γράφει τις «Νύχτες Μαγικές», ένα τραγούδι του οποίου τη μουσική την ακούμε να επαναλαμβάνεται και να δένει με τη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη. Κάθε φορά που την ακούμε, θυμόμαστε ότι η ταινία μπορεί να εμπνέεται από την Ιστορία, δεν παύει όμως να είναι ένα παραμύθι.
Μια ταινία εποχής είναι δύσκολο να γυριστεί στην Ελλάδα. Όποιος περιμένει να δει κάτι αντίστοιχο με ταινίες του εξωτερικού, θα απογοητευτεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν καταφέρνουν να αναβιώσουν την εποχή. Λείπουν όμως εκείνα τα πλάνα που να δείχνουν μια Θεσσαλονίκη του 1940. Ακόμη και ο Θεσσαλονικιός θεατής πρέπει να είναι πολύ παρατηρητικός για να αναγνωρίσει τις τοποθεσίες που βλέπει στην ταινία, όπου ο σκηνοθέτης και ο κάμεραμαν προσπαθούν να αποφύγουν να δείξουν αναχρονιστικά στοιχεία. Αυτό, μαζί με την απουσία μερικών επεξηγηματικών σκηνών οι οποίες θα έδιναν απάντηση σε κάποιες από τις απορίες μας για την πλοκή, είναι οι αδυναμίες της ταινίας.
Δεν βλέπω συχνά Ελληνικές ταινίες. Το Ουζερί Τσιτσάνης είναι μια από τις λίγες ταινίες που μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον. Οι αρνητικές κριτικές που διάβασα δεν με επηρέασαν. Οι κριτικοί θα δουν σε μια ταινία πράγματα στα οποία ο θεατής δεν θα δώσει σημασία. Η ταινία μου άρεσε και με συγκίνησε. Και πιστεύω ότι θα κερδίσει ακόμη και θεατές που σπάνια πάνε στον κινηματογράφο.
Η ταινία επιχειρεί να δείξει κάποιους ενόχους, στο τέλος όμως προτιμάει να αφήσει στον θεατή μα κρίνει για το ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την καταστροφή. Περισσότερες πληροφορίες για το τι συνέβη την εποχή εκείνη μπορεί κανείς να βρει στην επίσημη ιστοσελίδα της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης.
OuzeriTsitsanis




Tagged , , ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Ουζερί Τσιτσάνης: Μια Ιστορία Για Τη Θεσσαλονίκη Που Πρέπει Να Μάθουμε at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta