Ο Μικρός Πρίγκηπας: Ας Μείνουμε Παιδιά

Ιανουάριος 8th, 2016 § 0 comments

Για ένα παιδί, όλα είναι προγραμματισμένα: Οι γονείς του θα θυσιαστούν ώστε το παιδί τους να πάει σε ένα καλό σχολείο για να μορφωθεί και να προκόψει, όπως και εκείνοι πριν από αυτό. Τίποτα όμως δεν μπορεί να νικήσει την επιθυμία του παιδιού για παιχνίδι. Όταν δοθεί η αφορμή, ένα κοριτσάκι θα παρακούσει τις οδηγίες που της έχουν δοθεί και θα αναπτύξει μια φιλία με τον περίεργο γείτονα. Ποια ιστορία έχει να αφηγηθεί ο γείτονας; Πώς θα αντιμετωπίσει αυτή τη φιλία η μητέρα του κοριτσιού; Και τι θα ανακαλύψει το κοριτσάκι όταν θα προσπαθήσει να κάνει πράξη όσα θα μάθει από τον φίλο της;


Το αριστούργημα του Αντουάν Ντε Σεντ Εξιπερί είναι μόνο η αφορμή για τους δημιουργούς για να αφηγηθούν μια ιστορία για το σήμερα. Σαν γονείς δείχνουμε υπερβάλλοντα ζήλο στο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για την ενηλικίωση. Τόσο, που δεν τα αφήνουμε να ζήσουν σαν παιδιά. Τα γεμίζουμε με άγχος και με γνώσεις που βαφτίζουμε «εφόδια», που μπορεί και να μην τα χρησιμοποιήσουμε ποτέ. Ξεχνάμε τη δική μας παιδική ηλικία. Ξεχνάμε ότι πολλά από αυτά τα «εφόδια» που η προηγούμενη, στερημένη γενιά προσέφερε με θυσίες τελικά δεν μας χρησίμευσαν σε πολλά. Και επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη στα παιδιά μας.
Και όταν μεγαλώσουμε βλέπουμε τα πάντα με κυνισμό. Τίποτα δεν μας συγκινεί. Γιατί δεν μάθαμε το σημαντικότερο: Να είμαστε παιδιά. Η παιδικότητα είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας, ώστε να ενηλικιωθούμε. Και όταν αυτό συμβεί κυριευόμαστε με τα ελαττώματα της ενηλικίωσης. Ματαιοδοξία και απληστία. Οι ενήλικες που συναντά ο Μικρός Πρίγκηπας της ιστορίας αυτό αντιπροσωπεύουν.
Η ταινία καταφέρνει κάτι που λίγες ταινίες εκτός Disney και Pixar πετυχαίνουν. Να μιλήσουν και στον ενήλικα, χωρίς να καταφύγουν σε ανόητο χιούμορ και καφρίλα. Αλλά και οπτικά, η ταινία είναι ένα αριστούργημα, ειδικά όταν ζωντανεύει τις σελίδες του βιβλίου με το οποίο όλοι εμείς μεγαλώσαμε και γνωρίζουμε πολύ καλά.
Παρόλο που κάποιες χαρακτηριστικές σκηνές του βιβλίου απουσιάζουν, η ταινία έχει αναφορές σε αυτές για να δείξει ότι δεν τις αγνόησε. Και όποιος δεν σηκωθεί αμέσως μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους, θα δει μια σκηνή του βιβλίου να επαναλαμβάνεται και θα χαμογελάσει. Εγώ χαμογέλασα για έναν ακόμη λόγο: Η κόρη μου, η οποία έχει διαβάσει το βιβλίο (στα πλαίσια μάλιστα του μαθήματος της φιλαναγνωσίας στο σχολείο) αναγνώρισε κι εκείνη τη σκηνή, και το σχολίασε.
LittlePrincePoster




Tagged ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Ο Μικρός Πρίγκηπας: Ας Μείνουμε Παιδιά at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta