Τα Όσκαρ Του 2016: Η Δύναμη Της Θέλησης

Φεβρουάριος 29th, 2016 § 2 Σχόλια

Επιτέλους. Μετά από πολλά χρόνια, Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας δίνεται σε αυτή που το άξιζε. Και στις υπόλοιπες κατηγορίες όμως τα βραβεία δόθηκαν λίγο πολύ εκεί που έπρεπε. Εκτός από μία κατηγορία.

Oscars2016
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η καλύτερη στιγμή της τελετής ήταν η εμφάνιση της Lady Gaga. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το τραγούδι περίμενα ότι η παρουσίασή του στην τελετή (ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν υποψήφιο) θα ήταν εξίσου δυνατή με την παρουσίαση του Glory την προηγούμενη χρονιά. Επίσης πίστευα ότι θα κέρδιζε το Όσκατρ. Εκεί δυστυχώς, έκανα λάθος. Πίστευα (ή έστω ήλπιζα) ότι αν δεν το έπαιρναν οι Lady Gaga και Νταϊάν Γουόρεν θα το έπαιρνε ο The Weeknd για το Earned It. Πάλι έκανα λάθος. Το Όσκαρ το κέρδισε το τραγούδι του Sam Smith, ένα πραγματικά ανυπόφορο τραγούδι. Αναρωτιέμαι αν όσοι το ψήφισαν το άκουσαν πρώτα. Για να μην πω και για την απίστευτη μπορούφα που πέταξε ο Smith στον λόγο του. Ας του πει κάποιος για το Google!
Ο Λίο το άξιζε το Όσκαρ. Πιο πολύ όμως χάρηκα γιατί επιτέλους θα κοπούν (ελπίζω) όλα αυτά τα memes που τον ειρωνεύονταν επειδή δεν είχε πάρει ως τώρα Όσκαρ. Φυσικά το Όσκαρ της Μπρι Λάρσον με βρίσκει επίσης σύμφωνο. Ο Μαρκ Ράιλανς ήταν μια μικρή έκπληξη, όχι γιατί δεν άξιζε η ερμηνεία του (άξιζε), αλλά γιατί όλοι πίστευαν ότι το Όσκαρ Δεύτερου Αντρικού Ρόλου θα το έπαιρνε ο Σταλόνε. Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις έφερε γούρι στον Σπίλμπεργκ. Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που πήρε Όσκαρ σε ταινία του Σπίλμπεργκ. Στην αμέσως επόμενη ταινία που σκηνοθέτησε, έστειλε πάλι ηθοποιό στα Όσκαρ.
Το περσινό In Memoriam δεν μου είχε αρέσει καθόλου. Φέτος επέστρεψαν στον παλιό τρόπο (με χαρακτηριστικές σκηνές των ηθοποιών), αλλά με μια σημαντική διαφορά: Το τραγούδι ακούγεται κατά τη διάρκεια του αφιερώματος, όχι μετά. Αλλά τι δουλειάείχε ο Κερκ Κερκόριαν, βασικός υπεύθυνος για τη σημερινή κατάντια της MGM, ανάμεσα στα ονόματα που τίμησε η Ακαδημία;
Το Mad Max δεν το έχω δει. Ακόμη και τώρα, με τα τόσα βραβεία, εξακολουθώ να μην ενδιαφέρομαι. Τα τρέιλερ που είχα δει στον κινηματογράφο δεν μου προκάλεσαν κανένα ενδιαφέρον. Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα έπαιρνε Όσκαρ Σκηνοθεσίας ή Καλύτερης Ταινίας και θα έπρεπε να το δω. Για την ώρα τη γλίτωσα.
Ο Ινιαρίτου κατάφερε και το πήρε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Μπράβο του, το άξιζε, όπως το άξιζε και η μεγαλειώδης φωτογραφία του Λουμπένσκι.
Το Όσκατ Καλύτερης Ταινίας για πολλούς ήταν έκπληξη. Εγώ το περίμενα. Τα τελευταία χρόνια οι ταινίες που βραβεύτηκαν ανήκαν σε μια από τις δύο κατηγορίες: «Ευλογάμε Τα Γένια Μας» και «Δείχνουμε Ότι Νοιαζόμαστε». Το Spotlight ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Το ευτυχές στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι η ταινία ήταν όντως η καλύτερη από τις υποψήφιες, κάτι που δεν ίσχυε τις προηγούμενες χρονιές.
Τις ταινίες που βραβεύτηκαν τις συνδέει κάτι: Όλες είναι ιστορίες όπου η θέληση θριαμβεύει. Είτε πρόκειται για θέμα επιβίωσης, είτε για αντιπαράθεση με κάποιον ισχυρότερο, οι ήρωες των ταινιών αυτών βγήκαν νικητές.




Tagged , , , , , , ,

  • Kassios Papadopoulos

    Πρέπει να δεις το Mad Max. Δεν αφήνουν αυτές τις ταινίες.

    • Προφανώς και κάποια στιγμή θα το δω. Το σχόλιο για το Mad Max το έγραψα με μια δόση χιούμορ.

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Τα Όσκαρ Του 2016: Η Δύναμη Της Θέλησης at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta