Σουπερθώνιος

Μάρτιος 21st, 2016 § 0 comments

Είχα δει το τελευταίο επεισόδιο του Smallville (ή αλλιώς «Σουπερμαν, Τα Χρόνια Της Νιότης) δύο χρόνια μετά από την προβολή του, και ενώ είχε μόλις αρχίσει να προβάλλεται το Man Of Steel. Ένα απλό «μου άρεσε» δεν αρκεί για να περιγράψει το πώς είχα νιώσει παρακολουθώντας το. Με είχε ενθουσιάσει. Και μου είχε θυμίσει τι είναι αυτό που κάνει τον Σούπερμαν τόσο αγαπητό. Και μου είχε άνοιξε την όρεξη για περισσότερο Σούπερμαν. Έτσι πριν πάω να δω το Man of Steel, αποφάσισα να κάνω μία αναδρομή στις προηγούμενες μεταφορές του ήρωα στη μεγάλη αλλά και στη μικρή οθόνη. Αρχικά σχεδίαζα να δω τις ταινίες Superman I & II και Superman Returns καθώς και τους πιλότους των σειρών «Λόις και Κλαρκ» και Smallville. Τελικά είδα όλα αυτά και πολλά ακόμη σε έναν Σούπερ-Μαραθώνιο (Σουπερθώνιο;) που κράτησε πολλές μέρες.
MenOfSteel

Το άρθρο γράφτηκε αρχικά το 2013, με αφορμή το Man Of Steel. Το επαναλαμβάνω λίγο πριν το Batman v Superman: Η Αυγή Της Διακαιοσύνης, διορθωμένο.

Superman and the Mole Men (1951): Ο πρώτος Superman ήταν ο Κερκ Άλιν, ο οποίος τον υποδύθηκε στα κινηματογραφικά σήριαλ της δεκαετίας του 40. Δεύτερος ήταν ο Τζορτζ Ριβς, ο οποίος τον υποδύθηκε στο στην τηλεόραση στην δεκαετία του 50. Πριν όμως από την σειρά είχε γυριστεί μία ταινία διάρκειας 58 λεπτών που προβλήθηκε στους κινηματογράφους και αποτέλεσε τον πιλότο της σειράς. Αργότερα προβλήθηκε στην τηλεόραση, σε δύο επεισόδια. Με την ταινία αυτή ξεκίνησα τον σουπερθώνιο. Πρόκειται για ένα B Movie. Το σενάριο είναι πολύ αφελές και γεμάτο κενά και λογικά άλματα. Ο Σούπερμαν παίζει σχεδόν γκεστ ρόλο στην ταινία και τον δείχνει ελάχιστα να πετάει. Δείχνουν κυρίως την απογείωση και την προσγείωση. Τα εφέ είναι φτωχά. Το θέμα της ταινίας είναι ότι «οι άνθρωποι φοβούνται ό,τι δεν κατανοούν», κάτι που προκαλεί έκπληξη δεδομένου ότι γυρίστηκε ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο φόρτε του. Ο Ριβς είναι πολύ γυμνασμένος και σωματικά δεν πείθει ως πράος Κλαρκ Κεντ. Καταφέρνει να πείσει όμως χάρη στο παίξιμό του. Η Λόις έχει κάτι από Κάθριν Χέπμπορν. Είναι δυναμική και συνάμα θηλυκή.

Σούπερμαν (1978): Ίσως η σημαντικότερη ταινία με υπερήρωες όλων των εποχών. Πλέον είναι κλασσική. Ο Κρίστοφερ Ριβ είναι ο απόλυτος Σούπερμαν. Μπορεί να μεταμορφώνεται από Κεντ σε Σούπερμαν μπροστά στα μάτια μας μόνο με το παίξιμο. Κανένας άλλος από όσους έχουν υποδυθεί τον χαρακτήρα δεν το έχει πετύχει. Η Μάργκοτ Κίντερ δεν μου αρέσει καθόλου. Είναι όμως τέτοια η χημεία της με τον Reeve, που πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλη ηθοποιό στο ρόλο. Η σκηνή που πετούν ο Σούπερμαν με τη Λόις είναι μία από τις πιο ρομαντικές σκηνές όλων των εποχών. Βέβαια δεν είναι μόνοι τους. Όλο το καστ δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Να σημειωθεί ότι στην σκηνή όπου οι συμμαθητές του Κλαρκ είναι στο αυτοκίνητο ακούγεται το τραγούδι Rock Around The Clock, το οποίο πρωτοακούστηκε στην ταινία «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος» όπου πρωταγωνιστούσε ο Γκλεν Φορντ (Τζόναθαν Κεντ).
Από την ταινία βέβαια δεν λείπουν τα κενά στο σενάριο και τα λογικά άλματα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Σούπερμαν αποκαλύπτει την αδυναμία που έχει στον μόλυβδο. Και όσες φορές και να δω την ταινία δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο Λούθορ (έξοχος ο Τζιν Χάκμαν) συμπεραίνει ότι ο Σούπερμαν θα είναι τρωτός στον Κρυπτονίτη.
Όλα αυτά όμως δεν έχουν σημασία. Όσες φορές και να τη δω η ταινία δεν χάνει την αξία της. Και παρόλο που έχω δει την ταινία τόσες φορές και ξέρω τι θα ακολουθήσει, κάθε φορά στη σκηνή που ο Σούπερμαν κρατά την άψυχη Λόις μπορώ να νιώσω την απόγνωσή του.

Σούπερμαν II (1980): Όταν ήμουν μικρός η ταινία αυτή μου άρεσε περισσότερο από την προηγούμενη. Δεν έχω πλέον την ίδια άποψη. Δεν είναι κακή ταινία, αλλά το σενάριο έχει πολλά θέματα. Στην αρχή της ταινίας το μοντάζ (όπου αφαιρούν λόγω οικονομικών διαφορών όλα τα πλάνα με τον Μπράντο) είναι πολύ αδέξιο. Υπάρχουν δύο εκδοχές της ταινίας. Όταν γυρίζονταν η ταινία ο αρχικός σκηνοθέτης (ο Ρίτσαρντ Ντόνερ) απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ρίτσαρντ Λέστερ. Το 2006 κυκλοφόρησε μετά από απαίτηση των οπαδών του Σούπερμαν και η εκδοχή που ήθελε να γυρίσει ο Ντόνερ. Ό,τι έγραψα για τους Ριβ και Κίντερ ισχύει και για αυτήν ταινία. Ο Λεξ Λούθορ όμως του Τζιν Χάκμαν υποβιβάζεται σε comic relief. Η τριάδα Ζοντ – Ούρσα – Νον είναι οι κακοποιοί της ταινίας, οι οποίοι είναι πραγματικά απειλητικοί. Στην ταινία αυτή οι Κρυπτονιανοί φαίνονται να έχουν δυνάμεις που δεν έχουμε δει αλλού (τηλεκίνηση, πυροκίνηση, φιλιά που προκαλούν αμνησία). Το τέλος είναι αμφιλεγόμενο, και πολλοί που θέλουν να υπερασπιστούν το τέλος του ManOf Steel αναφέρουν το τέλος αυτής της ταινίας. Έχουν εν μέρη δίκιο. Κατά την άποψή μου όμως στο τέλος του Σούπερμαν II δεν μαθαίνουμε τι απογίνονται ο Ζοντ και οι υπόλοιποι. Το πιο πιθανό είναι να σκοτώνονται, αλλά μπορεί απλά να φυλακίζονται κάπου.

Λόις Και Κλαρκ (1993-1997): Μου φαίνεται απίστευτο ότι η σειρά αυτή είναι είκοσι χρονών. Ξεκίνησε το 1993 και κράτησε τέσσερα χρόνια. Οι δύο πρώτοι κύκλοι ήταν πολύ καλοί. Εκτός από τον πιλότο, είδα έξη ακόμη επεισόδια (τρία από τον πρώτο και τρία από τον δεύτερο κύκλο). Στον τρίτο κύκλο ξεκίνησε η παρακμή. Το κριτήριο με οποίο επέλεξαν τον Ντικ Κέιν για τον ρόλο του Κλαρκ/Σούπερμαν ήταν απλό: Ήθελαν έναν ηθοποιό που να μπορεί να υποστηρίξει τη στολή και δεν θα δείχνει σαν καρναβάλι. Ο Κλαρκ στη σειρά είναι απλά ο Σούπερμαν με πολιτικά. Η σειρά ακολουθούσε την (τότε) νέα οπτική του ήρωα, όπως τον είχε φανταστεί ο Τζον Μπερν. Η σχέση του Κλαρκ Κεντ με τη Λόις Λέιν θυμίζει ρομαντική κομεντί. Η Λόις φλερτάρει τον Κλαρκ όσο (αν όχι περισσότερο από) τον Σούπερμαν. Η Τέρι Χάτσερ, αν και όμορφη δεν μου άρεσε πολύ στον ρόλο της Λόις. Δείχνει πολύ λυσσάρα, κάτι που δεν ταιριάζει στο προφίλ της δυναμικής ρεπόρτερ. Μία άλλη αλλαγή από τις ταινίες είναι ότι οι θετοί γονείς (Τζόναθαν και Μάρθα Κεντ είναι ζωντανοί και παρόντες σε κάθε επιλογή του ήρωα. Ο Λεξ Λούθορ δεν είναι πλέον ο τρελός επιστήμονας, αλλά ο δισεκατομμυριούχος με σχέδια που θα ζήλευαν οι κακοί του Τζέιμς Μποντ. Στον πρώτο κύκλο της σειράς είναι ο βασικός εχθρός. Από τον δεύτερο κύκλο και μετά κάθε εβδομάδα είναι και ένας διαφορετικός κακοποιός, με τον Λούθορ να εμφανίζεται σποραδικά. Τα επεισόδια έχουν μία αυτοτέλεια, και γενικά δεν υπάρχει μία μυθολογία που να συνεχίζεται κάθε εβδομάδα. Αν και η σειρά δείχνει τα χρόνια της, δεν παύει να είναι μία πολύ διασκεδαστική σειρά και πραγματικά το να ξαναδώ κάποια επεισόδια από τους δύο πρώτους κύκλους ήταν απόλαυση.

Σούπερμαν: Τα Χρόνια Της Νιότης (2001-2011): Κλείνοντας δέκα χρόνια προβολής, η σειρά κατάφερε να γίνει η πιο επιτυχημένη εκδοχή του ήρωα. Η σειρά παρουσίαζε την πορεία του Κλαρκ Κεντ μέχρι να γίνει ο ήρωας που όλοι ξέρουμε. Την στολή δεν τη φοράει παρά στα τελευταία λεπτά της σειράς. O Τομ Γουέλινγκ είναι ο πρώτος ηθοποιός που επιλέχθηκε για τον ρόλο του Κλαρκ Κεντ και όχι του Σούπερμαν. Ουσιαστικά δεν τον δείχνουν καθόλου με τη στολή. Ακόμη και όταν τη φορέσει στο φινάλε της σειράς, μας δείχνει τον ήρωα είτε πολύ κοντινό είτε πολύ μακρινό πλάνο. Τα πρώτα χρόνια η σειρά θύμιζε κλασσική νεανική σειρά. Μπορούσα να αντιστοιχήσω τους χαρακτήρες της σειράς με χαρακτήρες του (αξέχαστου) Χτυποκάρδια Στο Μπέβερλι Χιλς. Τα επεισόδια ήταν αυτοτελή και κάθε εβδομάδα ο Κλαρκ είχε να αντιμετωπίσει ένα διαφορετικό κακό. Μαζί με το σκάφος που τον έφερε στη Σμόλβιλ είχαν πέσει και μετεωρίτες με Κρυπτονίτη, ο οποίος είχε προκαλέσει μεταλλάξεις σε πολύ κόσμο. Παράλληλα, είχε να αντιμετωπίσει και τις προκλήσεις ενός νέου της ηλικίας του. Στους μετέπειτα κύκλους μαζί με τον χαρακτήρα ενηλικιώθηκε και η σειρά. Ο κάθε κύκλος αφηγούνταν ένα κεφάλαιο στην ιστορία της πορείας του Κλαρκ Κεντ στο να γίνει ο Superman. Επίσης είδαμε μία μελαχρινή Λάνα Λανγκ (η Κριστίν Κρουκ στον ρόλο του πρώτου μεγάλου έρωτα του Κλαρκ) και έναν μαύρο Πιτ Ρος. Οι (θετοί) γονείς δεν είναι ηλικιωμένοι, αλλά νέοι. Ο Λεξ Λούθορ δεν είναι πολύ μεγαλύτερος από τον Κλαρκ σε ηλικία, και ξεκινούν ως φίλοι. Πρόκειται για έναν τραγικό χαρακτήρα, και ουσιαστικά το πρώτο θύμα του πατέρα Λάιονελ Λούθορ. Στον τέταρτο κύκλο εμφανίστηκε και η Λόις Λέιν. Αρχικά ήταν να εμφανιστεί σε τέσσερα επεισόδια. Τα τέσσερα έγιναν δεκατρία, και τελικά έγινε μόνιμη στο καστ και πρωταγωνίστρια. Η Έρικα Ντιούρανς έγινε η καλύτερη Λόις που είδαμε ως τώρα. Όμορφη και έξυπνη, δυναμική και εύθραυστη, είναι ό,τι θέλαμε τόσα χρόνια να δούμε από την ηρωίδα. Η σειρά είχε γενική αποδοχή. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που κατά καιρούς συμμετείχαν στη σειρά περιλαμβάνονται και ο Κρίστοφερ Ριβ, η Μαργκοτ Κίντερ και οι περισσότεροι ηθοποιοί που είχαν παίξει σε προηγούμενες εκδοχές του Σούπερμαν. Πέρα από τον πιλότο, επέλεξα να παρακολουθήσω τα δύο επεισόδια που εμφανίστηκε ο Ριβ, καθώς και το τελευταίο επεισόδιο το τέταρτου κύκλου, τα οποία μας έδωσαν και τη σύνδεση της σειράς με τις κλασσικές ταινίες.

Σούπερμαν: Η Επιστροφή (2006): Ο τίτλος της ταινίας τα λέει όλα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από την τελευταία (και άκρως αποτυχημένη) τρίτη συνέχεια του Σούπερμαν ο ήρωας επιστρέφει. Και για εμάς τους θεατές, αλλά και για τους κάτοικους της κινηματογραφικής Μητρόπολης. Από το Σούπερμαν II έχουν περάσει πέντε χρόνια για τους ήρωες. Όλα αυτά τα χρόνια ο Σούπερμαν έλειπε από τη Γη. Είχε πάει να διαπιστώσει αν όντως ο πλανήτης του είχε καταστραφεί. Πίσω στη Γη, όλοι οι χαρακτήρες (καλοί και κακοί) προχώρησαν με τις ζωές τους. Ο Λεξ Λούθορ, πλέον εκατομμυριούχος, έχει ακόμη ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που θα τον κάνει πλούσιο γαιοκτήμονα. Η Λόις έχει έναν καινούριο άνδρα στη ζωή της και ένα παιδί. Η ταινία είναι ταυτόχρονα ριμπούτ, ριμέικ (της πρώτης ταινίας) και σίκουελ (της δεύτερης). Η τρίτη και η τέταρτη ταινία για τους ήρωες (και εμάς) δεν υπήρξαν. Ο Μπράντον Ρουθ είναι πολύ καλός ως Σούπερμαν και λιγότερο καλός ως Κλαρκ Κεντ. Ο Κέβιν Σπέισι είναι πιο απειλητικός από τον Τζιν Χάκμαν ως Lex. Δεν λείπει όμως το χιούμορ. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, ακόμη και η Κέιτ Μπόσγουορθ ως Λόις, μου φάνηκαν διεκπεραιωτικοί. Μοναδική εξαίρεση η Έβα Μαρί Σεντ ως Μάρθα Κεντ, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται και στη λατρεία που έχω στην ηθοποιό. Η ταινία άργησε πολύ να πάρει τη θέση που της αξίζει στην εκτίμηση των φαν. Όσοι την είδαν στην αρχική της προβολή στάθηκαν σε λεπτομέρειες και δεν είδαν ολόκληρη την εικόνα. Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια ώστε να ωριμάσει και να φανεί η αξία της. Οι επικριτές της ταινίας χαρακτηρίζουν τον ήρωα «παθητικό», επειδή δεν καταφεύγει στη βία. Ο Σούπερμαν ποτέ δεν ήταν βίαιος. Πάντα ήξερε πόση δύναμη χρειάζεται να χρησιμοποιήσει. Δυστυχώς, η Warner δεν επέτρεψε τον Μπράιαν Σίνγκερ να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε και προτίμησε να ακολουθήσει την οδό του Batman.

Υπήρξαν κι άλλες ταινίες, και άλλες σειρές με τον Σούπερμαν. Κάποιες προτίμησα να μην τις δω (Σούπερμαν III και IV) ή απλά δεν είχα στη διάθεσή μου υλικό. Τον μαραθώνιο αυτόν τον ευχαριστήθηκα. Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου ώστε να δω περισσότερα επεισόδια από τις σειρές. Κλείνοντας, θα ήθελα να σημειώσω δύο πράγματα:

Καταρχάς, δεν υφίσταται κατάρα του Σούπερμαν. Είναι ενδιαφέρον θέμα για παράσταση του Ευγένιου Τριβιζά, αλλά δεν τίθεται θέμα κατάρας. Ναι, δύο από τους ηθοποιούς είχαν τραγική κατάληξη. Για τους υπόλοιπους υπάρχει ένα αόριστο «δεν έπαιξαν σε άλλους ρόλους». Το να συγκρίνει κανείς δύο τραγωδίες με μερικές αποτυχημένες (συζητήσιμο) καριέρες είναι προσβολή στη μνήμη των ανθρώπων αυτών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ηθοποιοί αυτοί δεν επιλέχθηκαν τόσο για το υποκριτικό τους ταλέντο, όσο για την ικανότητά τους να υποδυθούν τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Μπορεί να ακριβώς αυτό: Το καλοί μόνο για αυτή τη δουλειά. Αλλά ακόμη κι έτσι να είναι, οι ηθοποιοί αυτοί συνέχισαν να παίζουν. Απλά δεν τους ξαναδόθηκε η ευκαιρία για κάτι εξίσου μεγάλο.

Τέλος, δεν γίνεται να μην γράψω για την παράδοση που έχει δημιουργηθεί για τις ηθοποιούς που έχουν υποδυθεί τη Λόις. Στον ρόλο της μητέρας της Λόις ήταν πάντα μία ηθοποιός που στο παρελθόν είχε παίξει την ίδια τη Λόις. Στον πρώτο Σούπερμαν ήταν η Νόελ Νιλ (στο τρένο, στη σκηνή που μία οικογένεια βλέπει τον έφηβο Κλαρκ να τρέχει). Στο Λόις & Κλαρκ ήταν η Φίλις Κόατς. Στο Σούπερμαν: Τα Χρόνια Της Νιότης ήταν η Τέρι Χάτσερ. Ανυπομονώ να δω στο μέλλον τη Μάργκοτ Κίντερ ή την Έρικα Ντιούρανς να παίζει τη μητέρα της Έιμι Άνταμς.

Διαβάστε επίσης:

Η άποψή μου για το Man Of Steel

Τα 75 χρόνια του Superman




Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Σουπερθώνιος at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta