Winkworth House: Αναμνήσεις Από Το Flat 1, Δωμάτιο Ε

Ιούνιος 9th, 2016 § 0 comments

Μπρίστολ. Θα είναι πάντα στην καρδιά μου. Έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο. Οι περισσότερες από αυτές είναι από τους μήνες που πέρασα στο Winwkorth House, την εστία όπου έμεινα για δέκα μήνες.


Το βίντεο αυτό αναρτήθηκε στον επίσημο λογαριασμό του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ μαζί με άλλα βίντεο από τις υπόλοιπες φοιτητικές εστίες ώστε οι πιθανοί φοιτητές να ενημερωθούν για το πού μπορεί να μείνουν. Η χρονιά μου ήταν η τελευταία που το Winkworth φιλοξενούσε μεταπτυχιακούς φοιτητές. Από την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά έγινε εστία για προπτυχιακούς.
Το δικό μου δωμάτιο ήταν στο Flat 1:
Winkworth1E
Οι φίλοι μου συχνά μου χτυπούσαν το παράθυρο. Επειδή το σύστημα για να ανοίξεις κάποιον επισκέπτη ήταν πολύπλοκο, βόλευε περισσότερο να δώσω σε κάποιον το κλειδί να ανοίξει μόνος του. Η κορυφαία σουρεαλιστική στιγμή ήταν όταν ένας φίλος χτύπησε την πόρτα και έδωσα το ακουστικό για να μιλήσει στο τηλέφωνο με μια φίλη που τον έψαχνε!
Η τοποθεσία της εστίας ήταν ιδανική. Ήταν κοντά στο κέντρο της πόλης, πολύ κοντά στη σχολή, δίπλα στο Brandon Hill, έναν καταπράσινο λόφο όπου όποτε το επέτρεπε ο καιρός πηγαίναμε για βόλτα, και σχετικά κοντά στο Κλίφτον, την πιο όμορφη περιοχή της πόλης.
Το διαμέρισμά μου είχε επτά δωμάτια, όπως και τα περισσότερα διαμερίσματα. Το κάθε δωμάτιο είχε δικό του μπάνιο, και όλοι μαζί μοιραζόμασταν την κουζίνα. Φυσικά το βίντεο δεν ανταποκρίνεται εντελώς στην πραγματικότητα. Τα δωμάτια δεν ήταν ποτέ τόσο τακτοποιημένα, ούτε και οι κουζίνες τόσο καθαρές.
Flat1E
Στα περισσότερα διαμερίσματα, και μαζί και στο δικό μου, η σύνθεση ήταν τρεις Έλληνες, τρεις Ασιάτες και ένα άτομο από κάποια άλλη χώρα. Στο Flat 1 πέρα από τους τρεις Έλληνες έμεναν δύο από το Χονκ Κονγκ, μία από το Μακάο και μία Γερμανίδα. Η συγκατοίκηση δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε δύσκολη. Υπήρχαν κάποιοι κανόνες, αλλά δεν τους ακολουθούσαν όλοι.
Τα δωμάτια ήταν σε δίκτυο και είχαν γρήγορο ίντερνετ. Για το 2000 το να έχεις στο δωμάτιό σου συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο ήταν κάτι μαγικό. Παρόλα αυτά, το δίκτυο δεν επέτρεπε γρήγορα κατεβάσματα παρά μόνο μετά τα μεσάνυχτα. Έτσι όσοι ήθελαν (γκουχ-γκουχ) να κατεβάζουν τραγούδια μέσω p2p εφαρμογών ξενυχτούσαν. Πάνω από τα μισά δωμάτια είχαν φως σχεδόν όλη τη νύχτα. Μέχρι που το γραφείο διαχείρισης του δικτύου έστειλε ένα email με το οποίο ουσιαστικά απαγόρευε τα p2p και σταμάτησαν να το κάνουν (γκουχ-γκουχ).
Οι αναμνήσεις μου όμως από το Μπρίστολ και το Winkworth δεν είναι από το δωμάτιο. Είναι από την κουζίνα. Η κουζίνα ήταν ο χώρος όπου βρισκόμασταν οι παρέες. Στην κουζίνα του Winkworth έμαθα να μαγειρεύω, και άρχισα να κάνω τα τραπέζια στους φίλους μου. Στην κουζίνα αυτή κόψαμε την πίτα του 2001, γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου και φύσηξα τα 27 κεράκια της τούρτα μας. Στην κουζίνα αυτή η παρέα έγινε οικογένεια.
Tavli
Οι παμπ τότε έκλειναν στις 11:00 το βράδυ, κάτι ανήκουστο για τους Έλληνες. Μετά το κλείσιμο, λοιπόν, συνεχίζαμε την έξοδο σε κάποια κουζίνα. Εκεί, πάνω από ένα ποτήρι μπύρα, και χωρίς τη μουσική να καλύπτει τα λεγόμενά μας, μιλούσαμε για τα όνειρά μας, για τους φόβους μας και για τις ανησυχίες μας. Λέγαμε ότι μας συνέβαινε. Αν οι τοίχοι της κουζίνας μιλούσαν, θα είχαν να αφηγηθούν πολλές ιστορίες. Αυτές οι μεταμεσονύκτιες συζητήσεις έκαναν έδεσαν την παρέα μέσα σε λίγους μήνες, κάτι που σε διαφορετικές συνθήκες θα χρειάζονταν ίσως και χρόνια. Αυτές οι σχέσεις είναι που έκαναν την εποχή του Μπρίστολ μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου. Και έκαναν το Μπρίστολ δεύτερη πατρίδα μου. Και όλα ξεκίνησαν από το Winkworth House, Flat 1, Δωμάτιο Ε.




Tagged

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Winkworth House: Αναμνήσεις Από Το Flat 1, Δωμάτιο Ε at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta