Summer Of 96: Το Καλοκαίρι Των Συγκινήσεων

Αύγουστος 5th, 2016 § 0 comments

Πέρασαν δύο δεκαετίες από το καλοκαίρι του 1996. Ένα καλοκαίρι που θυμάμαι πολύ καλά, για όσα συνέβησαν τότε. Ένα καλοκαίρι που το είχαμε βιώσει συλλογικά πολύ έντονα.

SummerOf96
Σε προσωπικό επίπεδο το 1996 ήταν μάλλον κακή χρονιά για μένα. Βέβαια είκοσι χρόνια μετά όλα αυτά φαίνονται μικρά σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι περισσότεροι σήμερα. Όπως φαίνεται, το «μικρά παιδιά μικρά προβλήματα» δεν ισχύει μόνο για όταν είμαστε γονείς. Ισχύει και για εμάς τους ίδιους.
Η χρονιά ξεκίνησε με το «έπος» του Ωνασείου. Κάθε μέρα λαμβάναμε πληροφόρηση για την κατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου. Από κάποια στιγμή και μετά η πορεία της υγείας του είχε γίνει ανέκδοτο. Όταν τελικά πέθανε στις 23 Ιουνίου 1996 δεν γελούσε κανείς όμως. Θυμάμαι τις ουρές στο λαϊκό προσκύνημα στο οποίο είχε εκτεθεί η σορός του, και τον κόσμο στην κηδεία του. Μπορεί στη συλλογική μνήμη το όνομά του να έχει συνδεθεί με σκάνδαλα και κομματοκρατία, δεν μπορεί όμως κανείς να αμφισβητήσει τις αλλαγές που έφερε στο κράτος και τις πληγές που έκλεισαν επί της πρωθυπουργίας του.
Εγώ ήμουν τότε τεταρτοετής φοιτητής. Την επομένη του θανάτου του έδινα μάθημα, οπότε με το που πληροφορηθήκαμε την είδηση οι συμφοιτητές μου κι εγώ ή πρώτη μας αντίδραση ήταν αν θα γίνονταν οι εξετάσεις. Έγιναν. Και το πέρασα το μάθημα.
Ένα μήνα ακριβώς μετά, στις 23 Ιουλίου 1996, είχαμε ακόμα μια απώλεια. Όταν στις 28 Απριλίου 1996 η Αλίκη Βουγιουκλάκη αποχαιρετούσε το κοινό της στη Θεσσαλονίκη, κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ήταν για πάντα. Ο ξαφνικός (ουσιαστικά) χαμός της γέμισε για μια ακόμη φορά με θλίψη τη χώρα. Τα κανάλια, ήδη εξασκημένα από την προηγούμενη απώλεια, ήταν έτοιμα για την πλήρη κάλυψη του γεγονότος. Ακόμη κι αν η Αλίκη Βουγιουκλάκη σου ήταν αδιάφορη, ήταν αδύνατο να μη συγκινηθείς με το κλίμα που για μια φορά ακόμη είχε δημιουργηθεί από τα κανάλια.
Μετά από δύο απώλειες στις 23 Ιουνίου και Ιουλίου, όταν ήρθε η 23 Αυγούστου περίμενα ότι θα είχαμε πάλι δυσάρεστη είδηση. Πιο πιθανός υποψήφιος ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τελικά διαψεύστηκα. Πάντως όταν πέθανε κι ο Καραμανλής, το ημερολόγιο έγραφε 23. Απριλίου.
Και ενώ υπήρχε διάχυτη η θλίψη για τη Βουγιουκλάκη, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού άρχισαν να έρχονται τα ευχάριστα μαντάτα. Εκεί που στους Ολυμπιακούς στην καλύτερη περίπτωση η Ελλάδα κέρδιζε ένα ή δύο μετάλλια, οι αθλητές μας κέρδιζαν το ένα μετάλλιο μετά το άλλο. Από όλα τα μετάλλια πιο πολύ με ικανοποίησε το χρυσό μετάλλιο του Γιάννη Μελισσανίδη στην ενόργανη. Με τον Μελισσανίδη είχαμε πάει στο ίδιο σχολείο. Εκείνος βέβαια ήταν μικρότερος, αλλά ήδη τον ξέραμε όλοι σαν αστέρι της ενόργανης. Το μετάλλιό του επιβεβαίωσε αυτό που ήδη ξέραμε για αυτόν.
Όταν τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες οι Έλληνες Ολυμπιονίκες είχαν υποδοχή ηρώων. Ήμουν εκεί, στο Καλλιμάρμαρο. Είχα κατέβει στην Αθήνα εκείνη την ημέρα και πήγαμε με τους φίλους μου στην εκδήλωση. Μετά από δύο κηδείες, τα κανάλια χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία τους για να καλύψουν έναν πανηγυρισμό.
Η εκδήλωση εκείνη πέρα από το να τιμήσει τους Ολυμπιονίκες είχε ακόμη έναν σκοπό: Να επισημοποιήσει, κατά κάποιον τρόπο, την υποψηφιότητα της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς του 2004.
Δεν θα ξεχάσω το πώς σχολιάζονταν οι αντιδράσεις του κόσμου σε όλα αυτά από τους «διανοούμενους». Ένα χρόνο μετά, οι αντιδράσεις των Βρετανών όταν σκοτώθηκε η Νταϊάνα έδειξαν ότι δεν υπάρχει «Ελληνική ιδιαιτερότητα». Η υπερβολή υπάρχει παντού.




Tagged , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Summer Of 96: Το Καλοκαίρι Των Συγκινήσεων at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta