Ψάχνοντας Την Ντόρι: Τα Πιο Όμορφα Πράγματα Συμβαίνουν Τυχαία

Σεπτέμβριος 8th, 2016 § 0 comments

Ένα χρόνο μετά τη συνάντησή της με τον Μάρλιν και τον Νέμο, η Ντόρι αρχίζει να θυμάται πράγματα από τον παρελθόν της. Αναζητώντας τους γονείς της η Ντόρι και νέα της οικογένεια θα βρεθούν στην Καλιφόρνια. Εκεί όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Πού γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά της χρόνια η Ντόρι; Πώς θα τη βοηθήσει ο Χανκ, ένα ικανότατο χταπόδι, να βρει τους γονείς της; Και όταν τα πράγματα φαίνονται να είναι σε αδιέξοδο, τι θα έκανε η Ντόρι;


Πέρασαν δεκατρία χρόνια από τότε που είδα το Ψάχνοντας Τον Νέμο. Το είχα δει στην αγγλόφωνη έκδοση. Όταν έγινα πατέρας την είδα ξανά και ξανά στη μεταγλωττισμένη της έκδοση, με αποτέλεσμα οι φωνές της Δήμητρας και του Θοδωρή να μου είναι πλέον πιο οικείες. Ευτυχώς για το Ψάχνοντας Τη Ντόρι οι φωνές είναι οι ίδιες.
Αυτή τη φορά η κόρη είναι που ψάχνει τους γονείς της. Και φαινομενικά είναι ακόμα μια ταινία που μιλά για την οικογένεια που μας έφερε στον κόσμο και την οικογένεια που δημιουργούμε μόνοι μας. Είναι όμως πολύ περισσότερο από αυτό. Η ταινία μιλάει επίσης για το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Κάποιοι (όπως ο Μάρλιν) το φυλακίζουμε στα μπουντρούμια του εαυτού μας ενώ άλλοι (όπως η Ντόρι) δεν σταματούν ποτέ να είναι παιδιά, με όλα τα καλά και τα άσχημα που αυτό μπορεί να κουβαλάει μαζί του. Ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του να είσαι παιδί είναι ο αυθορμητισμός. Ο αυθορμητισμός είναι που κάνει τη Ντόρι πραγματική ηρωίδα της ταινίας.
Στην ταινία βλέπουμε λίγους από τους παλιούς ήρωες της ταινίας και πολλούς νέους. Φυσικά ο Χανκ το χταπόδι είναι που ξεχωρίζει. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν τον ξαναδούμε κάποια στιγμή. Φυσικά γνωρίζουμε και τους γονείς της Ντόρι. Η σκηνή με τα κοχύλια, όπου μαθαίνουμε τι απέγιναν οι γονείς της Ντόρι είναι η πιο συγκινητική στιγμή της ταινίας. Δείχνει ακριβώς το πώς οι γονείς δεν χάνουν ποτέ την πίστη τους για τα παιδιά τους.
Είναι παράδοση πλέον πριν από κάθε ταινία της Pixar να βλέπουμε και μια μικρή ταινία μικρού μήκους. Τα Ψαροπούλια ήταν, μέσα στην απλότητά τους, μια από τις πιο εντυπωσιακές τέτοιες ταινίες. Πέρα από τον φωτορεαλισμό της, με εντυπωσίασε και το μήνυμά στης τόσο προς τα παιδιά, όσο και προς τους γονείς που τα συνοδεύουν. Και όλα αυτά χωρίς ούτε μια λέξη διαλόγου.
FindingDory




Tagged , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Πού είμαι;

Διαβάζεις το Ψάχνοντας Την Ντόρι: Τα Πιο Όμορφα Πράγματα Συμβαίνουν Τυχαία at My Life… And more Uninteresting Stuff.

meta